|| O2.

Het was precies één week later, en vandaag zou ik de uitslag krijgen van het sollicitatiegesprek. Ik bleef naar mijn iPhone staren, wachtend tot ik een mailtje, smsje of belletje kreeg. Zou ik als laatste gebeld worden? Als eerste? Ergens tussenin? Het zou ook niet uitmaken, áls ik maar wat van ze hoorde. En hopelijk goed nieuws.

Ik wachtte.
En wachtte.
En wachtte.
En wachtte.
Tot ik een ringtone hoorde. Míjn ringtone! Ik wist niet hoe snel ik op de opneem-knop moest klikken.
"Melody Anderson." zei ik zakelijk.
"YOU GOT THE JOB!" hoorde ik een vrolijk persoon aan de andere kant van de lijn zeggen. Wat? Nee, ik, verkozen boven al die mensen die er zo goed uitzagen? Dit moest een grap zijn!
"Echt waar?" vroeg ik.
"Yes! Come over here!" riep het meisje.
"Yes, yes... Of course." zei ik. Ik nam afscheid en ging naar Miserly toe. Opeens drong het tot me door: IK HAD DE BAAN!

Toen ik bij Miserly aankwam, stonden er twee mensen: De vrouw van het sollicitatiegesprek en nog iemand.
"Hi!" zei het meisje. Ik herkende haar stem direct, het was het meisje dat me had verteld dat ik de baan had. "Ik ben Valerie, dat had ik je nog niet gezegd he? Dan weet je het nu."
"Hi!" riep ik terug. Valerie en de vrouw, die Gina heette, wisselden een blik.
"Kom je mee?" vroeg Gina, en ze liep weg. Ik liep geduldig achter haar aan, hoewel ik me wel afvroeg wat er aan de hand was. We gingen met de lift naar verdieping 5. Ik voelde me een beetje onwenning, wat op zich best logisch was. Het was een groot gebouw met veel verdiepingen. Minstens 30, dus ik vond het niet zo vreemd dat ik me verdwaald voelde.
De liftdeuren gingen weer open en ik zag een modeparadijs. Niet dat ik zoveel met mode had, maar dit was toch wel waar iedereen een beetje van droomde. Honderden, misschien wel duizenden kledingstukken en nog veel meer accessoires. Wauw. Wat een collectie.
"Kies maar uit." zei Valerie.
"...Wat?" kon ik alleen maar zeggen.
"Pak wat je wil, houd het, maar doe iets aan je kleding!" herhaalde Valerie. Ik zuchtte diep en besloot maar te luisteren naar wat ze zei. Dat was die blik dus, dat gingen we doen. Ik vond mijn kleding persoonlijk prima, maar zij blijkbaar niet. Ach, als ik daardoor deze baan mocht houden, vond ik het prima.
Ik hees mezelf in verschillende outfits, en Gina zei dat ik ze allemaal mocht houden, en dat ik mocht gaan.
"Gina is het hoofd van Miserly." fluisterde Valerie in mijn oor. Ik besloot dat het allemaal wel goed was en hield de kleding.
"Houd deze stijl vast, hè!" zei Gina en ik knikte, terwijl ik naar buiten liep.
"Was dit waarvoor jullie me lieten komen?" vroeg ik.
"Ja." was hun korte antwoord. Ik grinnikte.
"Wanneer moet ik eigenlijk beginnen?" schoot het me opeens te binnen.
"Morgenochtend, ik zie je om half acht. Kom naar verdieping 32. Tot dan!" antwoordde Gina, en het was duidelijk dat ze haast had. Hoe kon het ook anders, als 'eigenaar' van Miserly. Ik stapte in mijn auto en zwaaide. Ik kon een glimlach niet verbergen toen ik vol trots het terrein af reed.