|| O1.
Ik liep langzaam naar mijn kast en pakte een witte blouse, grijze trui, witte plooirok en mijn speciaal voor dit gesprek gekochte ballerina's. Voor de verandering. Ik droeg nooit, maar dan ook echt nooit, open schoenen. Dit was de eerste keer. In m'n leven als alleenwonende. Ja, ik woonde alleen. Ik was 25 en vond van mezelf dat ik onderhand wel een baantje mocht krijgen, want ik was toch behoorlijk goed in alles, behalve sport dan, al zei ik het zelf.
Ik bracht nog een dun laagje mascara op, iets wat ik verder ook nooit deed. Ik had niks met make-up of mooie kleding. Nee, comfortabel en netjes, was mijn kleding-motto. Kleding-motto. Serieus, ik had een kleding-motto. Maar goed.
Nadat ik mijn schaaltje melk en muesli had klaargemaakt en opgegeten, pakte ik mijn kleine, maar degelijke auto naar Miserly. Wauw, wat was ik zenuwachtig. Dat begon niet goed.
Toen ik daar binnenstapte zakte mijn zelfvertrouwen naar een dieptepunt, naar het vriespunt, naar onder 0. Overal liepen mannen en vrouwen in designerskleding met hoge hakken, haren keurig gedaan, terwijl mijn haar gewoon los over mijn schouders hing. Ik liep voorzichtig, maar in een hoog tempo naar de infobalie. Misschien zou ik daar straks ook zitten! ging het door mijn gedachten. Ik grinnikte zacht, in mezelf. De mensen hier lachten niet, ze keken strak, gevoelloos.
"Naam?" vroeg de secretaresse die wel zag dat ik eraan kwam. Wauw, wat had zij een arrogantie, zeg.
"Melody. Anderson." antwoordde ik, terwijl ik uit alle macht probeerde om niet te laten merken dat ik gewoon stikzenuwachtig was. "Ik kom solliciteren voor de baan naar secretaresse."
"Negentiende verdieping." was het enige wat ik te horen kreeg, en ik liep naar de liften. Tot mijn verbazing ging er eentje net open. Er kwam een stroom mensen naar buiten en ik moest me tussen de andere mensen proppen om erbij te kunnen. Ik klikte op de knop waar 19 op stond en ik wachtte tot ik op 'mijn' verdieping was. 'Mijn' verdieping. Ik verbeeldde me al heel wat. Bij verdieping 7 moesten al een boel mensen eruit, en ik vroeg me af wat er was, maar richtte mijn aandacht er verder niet op: Ik had een sollicitatiegesprek voor de boeg! Uiteindelijk kwam ik bij verdieping 19, terwijl ik nog als enige in de lift stond. Ik stapte voorzichtig naar buiten en keek het kantoor binnen. Het was strak, netjes, en er zaten een paar mensen te wachten, waarschijnlijk voor dezelfde reden als ik hier was. Omdat hier ook een infobalie was, liep ik daar maar heen.
"Ik ben Melody Anderson en ik kom solliciteren naar..." begon ik, maar ik werd onderbroken door de vrouw die zei dat ik bij de andere sollicitanten moest gaan zitten. Ze keken me allemaal raar aan toen ik ging zitten, maar ik besloot om me er niks van aan te trekken. We werden een voor een opgeroepen, en ik vond het vreemd dat ik niet als een van de eersten was, gezien mijn achternaam met een A begon. Na een stuk of 4 sollicitanten die voor mij waren, werd ik opgeroepen. Ik stond op, pakte mijn tas mee en liep achter de lange, knappe vrouw aan. Ze klopte op een deur en maakte hem vrijwel direct daarna open. Er zat een wat oudere vrouw, en ik nam aan dat zij het sollicitatiegesprek ging doen.
En gelijk kreeg ik. Ze stak gelijk van wal en stelde me allerlei vragen, over wie ik was, of ik al ervaring had, wat ik allemaal kon, dat soort dingen. Persoonlijk vond ik het heel goed gaan, maar ik wist natuurlijk niet wat zij ervan dacht. Ik nam vriendelijk afscheid en was blij dat ik ervan af was, nu hoefde ik me even niet meer te focussen of zenuwachtig te voelen. Ik ging naar huis en ging met een lekker grote bak soep op de bank zitten, TV kijken.
Er zijn nog geen reacties.