H. 1

'Jij kan ook helemaal niks he,' riep mijn moeder woest. 'Shameeka Destiny, ik beveel je nú te komen!'
Ik rilde en verschool me nog verder onder onze woonwagen. Mijn ribben deden nog pijn van gisteren en ik had ook moeite met ademhalen. 'Hoe vaak moet ik het nog zeggen?', krijste ze. Ik vouwde mijn knieën verder tegen mijn buik en drukte me tegen de grond. Als ze me nu ontdekte ging ik eraan. 'Shameeka!!!', brulde ze. Ze kwam nu het trapje af. Ik zag haar spekkige nepbruine enkels. 'Hierrr! Nú!' Alsof ik een hond was. Ze bukte en ik vloekte binnesmonds. Ik rolde tegen het wiel aan, maar het zou me niet lang verbergen. Haar lelijke hondengezicht verscheen, en paar centimeter van me af. 'Daar ben je dus,' hijgde ze, vreemd kalm klinkend. Ik kneep mijn ogen dicht en smeekte dat het niet te erg zou zijn. Het hielp niet. Ze sleurde me aan mijn haren onder de wagen vandaan en ik gilde het uit. 'Misselijke kleine nietsnut,' fluisterde ze. 'Ik wou dat je nooit geboren was, dan was ik veel gelukkiger geweest! Lelijk ben je, dom en irritant, ongehoorzaam... Mispunt. Je bent net je vader,' beëindigde ze haar tirannie en gooide me op de grond. Ik verborg mijn gezicht in mijn haren. Ze waren vettig en klitterig. Mijn moeder schopte me in mijn rug en ik kromp in elkaar. De wonden van vorige week waren nog niet genezen. 'Wat zeur je nou, he? Aansteller,' prevelde ze. Ik balde me en bad dat het snel over zou zijn. Dat was het zeker.
Het volgende wat ik hoorde was een gil van mijn moeder.