No way! [3.1]

In de eerste week bij de Cullens had ik veel nieuwe dingen ontdekt. Dingen die Victoria of Riley me nooit hebben verteld. Ik begon me steeds meer op mijn gemak te voelen. Maar nog steeds deed Jasper raar tegen me. Ik lette er maar niet zo veel op. Alice keek me bedachtzaam aan. Haar eeuwige glimlach stond nog steeds op haar gezicht. Ik zuchtte diep en meteen keek ze me aan. Ik wendde mijn blik maar af. Ik had geen zin in dat vrolijke geleuter van Alice. Nu even niet. 'Je ogen.. Ze zijn..' Ik draaide mijn hoofd met een ruk naar haar om. Zo snel dat het leek alsof hij van mijn nek af vloog. '..Paars!' Zei Alice opgewekt. 'Er zit nog steeds wat rood in maar..' Maar wat? Ze maakte haar zin niet af en ik wou haar niet dwingen. Als ze eenmaal begon stopte ze nooit meer. Ik snapte niet hoe ze altijd zo vrolijk kon zijn. Ik stapte van de bank af en liep naar het raam. Ik liet mijn blik over het groene bos glijden. Het altijd regenachtige Forks werd weer overdekt met een dik wolkendek. Ik zuchtte. Ik verdiende dit niet. 'Wel..' De stem van Edward klonk zacht en vastberaden. Ik draaide me om en zag hem in de deuropening staan. Leunend tegen de muur. 'Dit verdien je wel Amy.' Zei hij. Ik keek snel naar de grond. 'Doe niet zo eigenwijs. Je wil dit, dat weet ik.' Ik keek kwaad naar de grond. Als mijn boze blik hem zou kunnen doden had hij opslag dood op de grond gelegen. Daarom keek ik maar niet naar hem. 'Hoe weet jij dat nou!' Ik probeerde boos te klinken maar het lukte niet. Mijn stem kwam er echter trillend uit. Ik keek hem aan en werd overwelmd door zijn mooie glimlach. 'Ik kan gedachten lezen' Even drongen de woorden niet tot me door. Maar toen begreep ik het. Elke keer dat ik iets dacht had hij het kunnen horen. Hij luisterde gewoon al de hele tijd naar al mijn gedachtes! Woedend keek ik hem aan, maar ik probeerde rustig te blijven. Tevergeefs. 'En daar kom je nu pas mee?'