Are you serious? [2.1]

Langzaam stond ik op. Ik wist niks uit te brengen, zelfs geen bedankje. Ik rende achter hun aan maar wendde mijn hoofd af. Ik wou niet dat ze ruzie om mij hadden. Waarom hadden ze me niet door Jane laten vermoorden? Dit verdiende ik niet. Eenmaal aangekomen bij hun huis was de geur van bloed sterker geworden. Ik had vreselijke dorst. Stilletjes liep ik achter de rest aan naar binnen. Meteen kwam de jongen die de hele tijd Bella had beschermd voor mij staan. 'We komen gelijk ter zake.' Zei hij bot. 'Geen mensenbloed' Ik keek hem met grote ogen aan. 'We jagen niet op mensen, maar op dieren..' Een meisje met piekerig haar stond gelijk naast hem. 'Kom kom Edward.. Doe niet zo onaardig.' Ze glimlachte naar me en even stond ik versteld door haar vriendelijkheid. 'Ik ben Alice en dit is Edward. Dat ding daar is Emmett..' Ze wees naar een beer van een jongen die haar nep-beledigd aankeek. 'Dat ding? Nou bedankt Alice' Ze glimlachte en ging weer door. 'Dat is Rosalie' Haar vinger wees naar een meisje met prachtig blond haar tot haar heupen. Het was om te huilen, zo mooi was ze. Elk meisje zou een moord doen voor dit lichaam. 'Dat is Jasper.' Mijn blik gleed naar de lange, blonde jongen. Het deed bijna pijn om naar zijn volmaakte lichaam te kijken. 'Bella en Carlisle ken je waarschijnlijk al.' Ik keek afkeurend naar Bella. 'Hoort zij ook bij jullie?' Zei ik met een klein stemmetje. De boze blik van Edward zei genoeg. En dat had Alice waarschijnlijk ook begrepen. 'En dat is Esmé' Ik keek naar de vrouw die Carlisle's hand vasthield. Zij was net zo mooi als de rest. 'Bedankt dat je ons voorgesteld hebt Alice..' Zei Edward boos. '.. mag ik dan nu weer doorgaan?' Alice zuchte diep en deed toen een stapje opzij. 'Net zoals ik al zei doden we geen mensen. De eerste weken zal je jezelf moeten leren beheersen. Misschien kan je daarna naar school.' Hij leek niet daar niet over na te willen denken. 'Maar dat zien we dan wel.' Ik knikte braaf. Jasper keek nog steeds boos naar Carlisle maar ik besteedde er niet veel aandacht aan. Tenminste.. dat probeerde ik. Alice pakte mijn hand vast en trok me mee naar de trap. 'Kom.. ik laat je je kamer zien.' Ik liet me maar door haar meesleuren. Het had geen zin om tegen te werken. 'Waarom doet Jasper zo.. zo raar' fluisterde ik. Alice haalde haar schouders op. 'Hij is het niet met Carlisle eens. Hij heeft verstand van nieuwelingen en denkt dat jij een groot probleem voor ons word. Maar dat is natuurlijk niet zo. ' Zei ze glimlachend. Ik knikte, maar wist niet zeker of ik het moest geloven. Ik wás het grootste probleem ooit.