The recitation [1.2]

'Amy' Zei Jane koud. 'Klopt zijn verhaal? Waren jullie met z'n twintigen?' Ik lag met mijn hoofd op de grond gedrukt. Trillend en snel begon ik te praten. 'Negentien of twintig, misschien wel meer, ik weet het niet!' Ik zette me schap, misschien was mijn onwetendheid het gevolg tot een nieuwe marteling. 'Jill en die ene wiens naam ik niet weet hebben onderweg gevochten.'
'En die Victoria - heeft zij jou gemaakt?'
Ik kromp, zonder rede, in elkaar. 'Ik weet het niet, Riley heeft haar naam nooit genoemd. Ik heb die avond niks gezien. Het was zo donker, en het deed pijn..' Ik sidderde bij de gedachte aan die avond. Snel zette ik het uit mijn hoofd. 'We mochten niet aan haar kunnen denken. Hij zei dat onze gedachten niet veilig waren..' Janes ogen flitsten even naar Edward maar toen weer naar mij. Ik wist dat er wat gaande was.. maar wát wist ik nog niet. 'Vertel me eens over Riley' Zei Jane.'Waarom heeft hij jullie hiernaartoe gebracht?' Ik dacht even na. 'Riley zei dat we de vreemdelingen met de gele ogen moesten doden.' Mijn blik vloog even naar de vampiers die op een kluitje bij elkaar stonden. Allemaal met dezelfde goud, gele ogen. 'Hij zei dat het heel makkelijk zouu zijn, hij zei dat al het bloed van ons zou zijn als ze eenmaal weg waren. Hij gaf ons haar geur.' Ik wees met een vinger naar Bella, die ons nog steeds versteend aankeek. 'Hij zei dat degene die haar als eerst te pakken kreeg haar mocht hebben.' Ik hoorde een paar kaken op elkaar klappen maar wist niet van wie. 'Ik geloof dat Riley zich een beetje vergist heeft wat dat "Makkelijk" betreft.' Merkte Jane duivels op. Ik knikte en zuchtte opgelucht omdat ik merkte dat het gesprek een minder pijnlijke wending had genomen. Voorzichtig ging ik iets meer overeind zitten. 'We hadden ons opgesplitst, maar de anderen zijn nooit gekomen. En Riley liet ons in de steek; hij had beloofd om te helpen maar dat had hij niet gedaan. Het was zo verwarrend, en ineens lag iedereen in stukken op de grond.' Ik sidderde weer, zonder dat ik het wilde. 'Ik was bang en wilde wegrennen. Die daar' Ik wees naar de man. 'Zei dat ze me niks zouden doen als ik ophield met vechten.'
'Ach, maar het was niet aan hem om dat aan te bieden, meisje' Prevelde Jane, haar stem was nu opvallend vriendelijk. Het gesprek ging over naar de anderen. Ik wou het allemaal niet meer horen. Jammer genoeg moest dat wel. Jane keek weer naar mij. 'Felix' teemde ze. 'Wacht' Kwam een van de jongens tussenbijde. Ze trok één wenkbrouw op. 'We kunnen de regels aan het meisje uitleggen. Ze lijkt bereid om te leren. Ze wist niet wat ze deed.'
'Natuurlijk' Antwoordde iemand anders. 'Wij zouden zeker bereid zijn om de verantwoordelijkheid van Amy op ons te nemen.' Met grote ogen keek ik ze aan. Waarom deden ze dit voor mij? Ik was alleen maar fout bezig geweest. 'Wij maken eigenlijk geen uitzonderingen' Ze keek me aandachtig aan. 'Maar ik wil wel zien wat ze er vanaf brengt. Ik maak dit keer wel een uitzondering. Maar we willen geen last van haar hebben.' Zei ze er dreigend achteraan. Ik wist niet wat ik hoorde. Het was zeker een grapje. Of ik was al dood. 'O.. en trouwens..' Plotseling waren haar ogen weer op Bella gericht. 'Caius zal zeer geboeid zijn als hij hoort dat je nog steeds mens bent, Bella. Misschien besluit hij wel even langs te komen.'
'De datum staat vast' Zei een meisje tegen Jane; het was de eerste keer dat ze iets zei. 'Misschien komen we over een paar maanden wel bij júllie langs.' Janes glimlach verflauwde en ze keek de man aan. 'Het was aangenaam kennis te maken, Carlisle - ik had altijd gedacht dat Aro overdreef. Goed, tot een volgende keer..' Ze draaiden zich om en in een oogwenk waren ze weer verdwenen. Alle gezichten waren opeens naar mij gericht.