Love

Sprakeloos keek ik hem aan.’Ik hou ook van jouw,ik durfde het alleen nooit te zeggen.Niet dat het nu nog uitmaakt,je moet trouwen met die Faol’
‘Niks daar van, ik trouw niet met hem.Ik doe het niet en nu al helemaal niet,ik wil met jouw trouwen.Ik loop nog liever weg’
‘Dan doen we dat toch’
‘He wat?’ Niet begrijpen keek ik Lua aan
‘Weg lopen,jij en ik.We gaan naar een andere stad waar niemand ons kent en dan kunnen we trouwen.’
‘Maar hoe moet dat dan met mijn ouders en..en jouw zus’
‘Mijn zus die is alleen maar bezig met de winkel en haar man,en zo te horen zien jouw ouders je als een ruilmiddel dus’
‘Oké’ zie ik nog een beetje onzeker.’Ik ga met je mee’
‘Mooi,ga nu naar huis en je doet normaal.Ga vroeg naar bed dan zie ik je rond middernacht hier weer terug.Neem alleen het hoognodige mee.’Ik knikte en wou weg lopen.’Nog een ding’ en hij drukte zijn lippen op de mijne,kniptogen en liep fluitend weg. Met een gelukzalige glimlach rond mijn lippen liep ik terug naar huis.
Mijn moeder keek me aan met een mengeling van boosheid verbaas en spijt.’Nou je mag wel trots op je zelf zijn,omdat jij er niet was wilt Faol je niet meer.Ga nu snel naar je kamer,je vader en ik hoeven je vanavond niet meer te zien’ Ik haalde me schouders op,mij maakte het niet dan had ik alleen maar meer tijd om me voor te bereiden op vanavond. Glimlachend liep ik naar boven. Ergens voelde ik me wel schuldig dat ik weg liep,maar ik hield me zelf voor dat ik geen anderen keuze had,ik zou anders te ongelukkig worden.En als Lua en ik getrouwd waren kon ik altijd nog bericht sturen.