Chapter Seven

Tijdsprong van 6 maanden
Het was een warme, zonnige dag in Juni. Op een groot landgoed net buiten Londen werden de laatste puntjes op de i gezet voor de grote bruiloft van Susan. ''Je ziet er echt beeld schoon uit , zei Emma terwijl ze nog wat met Susan's haar frunnikte. Susan staarde in de spiegel. Ze zag zich zelf zoals altijd het enige verschil was dat ze vandaag een lange, mooie witte jurk droeg. De meeste meisjes zouden op een dag als vandaag vrolijk en opgewonden zijn. Maar Susan niet, ze voelde zich leeg. Dit was niet hoe ze haar bruiloft had voorgesteld toen ze een klein meisje was. Het was altijd een beeld van de perfecte bruiloft toen Susan 6 jaar was, was dat ze in een witte jurk naar het altaar liep, haar vader die glimlachend naast haar liep, Lucy die achter hun aan liep en met rozenbladeren strooide, Haar broer Peter die naast zijn vrouw zat en trots keek naar zijn zusje, haar kleine broertje Edmund die met zijn vriendin zachtjes besprak dat zij ook zo'n mooie bruiloft wilde. Maar Susan kon er niks aan doen. Vandaag was de dag en ze hield onvoorwaardelijk veel van Cameron en ging met hem trouwen. Dat was het enige wat telde vandaag.

Langzaam met kleine stapjes liep Susan naar het altaar. Met zijn rug naar haar toegedraaid stond Cameron daar al. Naast haar liep haar oom. Alle genodigde mensen stonden en op de achtergrond werd een deuntje gespeeld. Susan lachte geforceerd. Ze bereikte het altaar en langzaam draaide Cameron zich om. ''Je ziet er prachtig uit lief'' zei Cameron tegen haar. Susan lachte oprecht terug. "'Jij mag er ook zijn '' zei ze plagend. De ambtenaar begon zijn verhaal.
''En dan mag u nu de bruid kussen' zei de ambtenaar. Cameron boog voorover en kust Susan. Iedereen klapte en ondanks dat dit totaal niet de bruiloft was die Susan zich had voorgesteld voelde ze zich gelukkig met de ring om haar vinger en het idee dat ze eindelijk getrouwd was met de man van haar dromen.