009

Stuiterend op m'n stoel zat ik naast mijn vader. 'Sms maar wanneer ik je moet ophalen.' bromde hij. Hij had me naar Ommen gebracht, daar was het feest van Stefans vriend. Ik liep op m'n hakken (jah, hakken) naar de inging, over de parkeerplaats, en zag Stefans motor al staan. Nu nog uitvogelen waar hij zelf was. Opeens voelde ik twee handen voor mijn ogen. 'Wie ben ik?' vroeg Stefan achter me, met een verdraaide stem. 'Sinterklaas?' vroeg ik hoopvol. Hij grinnikte. 'Nee, koekiemonster, ik ga je opeten! Nomnomnomnomnomnomnom!' Ik slaakte een overdreven dramatische gil: 'Neeeeeeeee!' Iedereen op de parkeerplaats keek ons raar aan. Kortom een goed begin van de avond. Ik haalde zijn handen van mijn gezicht en draaide me om: 'Wow, Jade.. Je ziet er echt... mooi uit..' Ik glimlachte verlegen.'Dankje.' Ik zou er aar niet bijzeggen dat ik de jurk van Ella had geleend. Gelukkig had Ella dezelfde maat als ik. Stefan pakte mijn hand. 'Zullen we naar binnen gaan?' Ik knikte en liep met hem mee. 'Ik waarschuw je wel,' zei hij, 'mijn vriend is een Canadees en een idioot.' 'Prima, ik ken wel meer Canadese idioten. Ben een maand daar geweest op vakantie.' 'En daar leer jij mensen kennen?' 'Jup. M'n vader en moeder kunnen beide geen engels, en als ze wildvreemde mensen met een gitaar en een baard gaan aanspreken, raad eens wie mocht gaan vertalen? Ik dus..' Ik moest steeds harder gaan praten om over de keiharde muziek heen te komen, naarmate we dichterbij de ingang kwamen. We kwamen na een hele discussie met de bewaker (over dat ik niet naar binnen mocht, ik was blijkbaar 'gevaarlijk', kuchkuch) en Stefan draaide zich naar mij om. Over zijn schouder zag ik al een idioot aankomen sluipen als James Bond, dus ik zou Stefan maar een beetje moten afleiden. 'En wat gaan we nu doen?' vroeg ik met een schijnheilig gezicht, terwijl de idioot op twee meter afstand was. 'Ehm, ik denk dat we..' Verder kwam hij niet. Idioot nummer 1 sprong op Stefans rug en deed een dinosaurus na. Hoewel ik er niet zeker van ben of dinosaurus op ruggen springen. Stefan zuchtte. 'Jade, may I introduce you to the Canadian idiot I mentioned before, Damon Anxo. Damon, this is Jade.' Damon sprong van Stefans rug af en stak zijn hand uit: 'So this is the lovely young lady Stefan has been talking about?' 'Apparently. Nice to meet you.' Zodra ik zijn hand aanraakte werden zijn al helderblauwe ogen opeens nog helderder. Het was alsof hij die kleine gast van Avatar was en in zo'n trance kwam. Nee, geen transcriptie. Nee, ook geen transgender. Avatartrance! Maarja, back to the point. Zijn ogen waren een soort zaklampen, er kwam gewoon lichtblauw licht uit, maar alleen uit zijn irissen. Alle mensen rondom ons begonnen ook langzamer te bewegen, en stopten uiteindelijk. Ik prikte iemand met mijn andere hand in zijn zij. Geen reactie. 'Stefan, wat gebeurt er in hemelsnaam?' Stefan gaf geen antwoord en staarde mijn alleen verbaasd aan. 'Hoe... Wat... huh?' stamelde hij. Aan hem had ik dus ook niet veel. Ik verplaatste mijn aandacht weer naar Damon. 'She is it, Stefan.' 'what the hell am I?' vroeg ik lichtelijk geïrriteerd. 'She is the chosen one.' 'What the.. Chosen for what? Eating cheese? Finding the secret sword of king Arthur? What?' Ze negeerden mij gezellig. 'She shouldn't be moving.' mompelde Stefan. 'I'll make her forget.' beloofde Damon. 'Jade,' zei hij, en keek mij diep in mijn ogen met z'n Avatartrance ogen. 'You will not remember.' Volgensmij moest ik nu flauwvallen ofzo. Too bad. 'I will. And please, turn off those flashligt eyes. They are freaking annoying.' Zijn ogen dimden en hij keek me met open mond aan. 'So, can anybody tell me what is happening here?' Ze staarden nogsteets naar mij. 'Dude, it's rude to stare at someone. And rude to talk to eachother about a person, who is standing. right. next. to. you.' Stefan bekwam een beetje van zijn shock. 'Jade,' zei hij smekend, 'vertel dit alsjeblieft aan niemand.' Ik keek hem chagrijnig aan. 'Waarom zou ik?' vroeg ik bot. 'Hierom.' Hij sloeg zijn armen om mijn middel heen en zijn lippen raakten de mijne. Ik verstijfde even, maar sloeg daarna mijn armen om zijn nek heen en kuste hem terug. Na ongeveer tien seconden begon Damon hard te hoesten. Hij leek wel een rookmelder. De muziek was ondertussen ook weer gaan draaien en mensen bewogen weer. Stefan leunde naar achteren en glimlachte naar mij. 'Jij gaat mij wel vertellen wat er net gebeurde, jongeman.' zei ik streng. Hij knikte braaf, maar het zag er niet echt gemeend uit. 'Let's go and have a dance party!' schreeuwde Damon. Ik gaf hem een mep en zei: 'Can you at least, try to act normal, freak?' Hij haalde zijn schouders op. 'Tried it. Didn't work.' en hij rende verder naar binnen. 'Zullen wij ook gaan?' vroeg Stefan. Ik knikte en liep verder naar binnen, met Stefan aan mijn hand.