O17.

Ze moest mijn nummer herkend hebben, want ze nam gelijk op. Alsof ze de echt hele tijd al met haar telefoon in haar hand zat. Zo erg was ík zelfs niet! "Tess?" klonk het voorzichtig aan de andere kant van de lijn. Ik moest nu heel snel een keuze maken: Óf heel boos doen, óf heel opgewekt zijn, óf gewoon afwachten wat er ging gebeuren. Ik koos voor het laatste. "Ja?" vroeg ik, op een zo normaal mogelijke toon. "Het... Het spijt me..." begon ze. Ik had zo'n gevoel dat er een heel verhaal zou komen, en dat vermoeden kwam uit. Ze begon een heel verhaal, en ze speelde terug op alles wat er was gebeurd. Ze legde alles uit, waarom, wie, hoe... Ik zei niks. Ik luisterde naar wat Daniëlle, die mijn leven zó had veranderd. Ik was een ander persoon. Ik wist niet of ik haar daar dankbaar voor moest zijn, maar ik wist wel dat ik het nu niet meer terug kon keren. Ik kon het wel bijleggen en gewoon doorgaan met mijn leven. Ik moest wel. Ik kon niet anders. Hoe graag ik het ook anders wilde.
Toen Daniëlle klaar was met haar verhaal, wachtte ze op mijn reactie. Ik was stil. Ze gaf in alle opzichten toe dat het haar schuld was. Dat vond ik echt moedig. "... Bedankt, Daniëlle." zei ik toen. Ik kon haar verbazing door de telefoon heen voelen. "Je hebt mijn leven gemaakt zoals het nu is, en daar moet ik je voor bedanken." legde ik uit. Ik wist niet wat haar reactie hierop zou zijn, maar ik wist dat ik er goed aan deed om het te zeggen. "Ik heb nu gewoon aardig wat geld, ik kom misschien onder contract bij Big Machine Records, ik heb echt een geweldig leven nu." ging ik verder. Ik was eigenlijk klaar. "Oké... Graag gedaan?" aarzelde ze. "Maar, kun je morgen naar de manege komen?" vroeg ze daarna, terwijl ze zich aardig herstelde. Ik dacht na. Ja, morgen was ik vrij. Oké, dat kon, ja. "Ja, geen probleem!" zei ik, toch behoorlijk opgewekt. Ik was, na dit hele gebeuren, een behoorlijk sociaal persoon geworden. Maar, ik was nog steeds van de mode, en ik moest er toch goed uit zien... Ik was TESS. TESS SCRAMBLE. TESS DE GROTE. TESS... [vul hier in wat je denkt]. Ik wist wie ik was, wat ik wilde en hóe ik het wilde.
Ik stapte naar mijn kast en keek rond. Na een paar minuten had ik een redelijk leuk setje bij elkaar gevonden. Ik legde het klaar en keek op de klok. Het was al aardig laat. Ik wist dat het geen kwaad kon om bijtijds te gaan slapen, dus ging ik maar naar de badkamer. Nadat ik al mijn make-up eraf had gehaald en mijn nachtcrème op m'n gezicht had gesmeerd, liep ik naar mijn bed, waar ik vervolgens mijn pyjama aantrok. Ik lag ik bed, maar, zoals altijd, keek ik nog 'even' op mijn telefoon, wat uiteindelijk een uur werd. Ik zuchtte diep, wat werd ik moe van mezelf. Uiteindelijk legde ik mijn mobiel ver weg, en zodra mijn oogleden elkaar raakten, werden mijn hersenen uitgeschakeld en sliep ik.