O11.

"Tess..." begon Jeffrey. De pijn, de gevoeligheid, de zenuwen, alles was in zijn ogen af te lezen. Ik zuchtte. Ik had geen zin in een slijmpraatje, maar toch wilde ik het goedmaken. Ik had tenslotte een deel van mijn leven met hem gedeeld. Ik... Ik had een deel van mijn leven opgegeven voor hem. "Ja?" vroeg ik, nog steeds niet onder de indruk. Of eigenlijk wel, maar ik wilde het niet laten merken. Ik wist dat ik de indruk wilde maken als iemand die het gemaakt had. Wat ook zo was, want wie kreeg er nou de kans om stylist te zijn van Taylor Swift? Ja, dat was ik ook, ja. Ik schep er niet graag over op, vandaar dat ik... Dat ik dat niet heb verteld. 'Verteld'. "Je... je ziet er goed uit." ging Jeffrey verder. Ik zuchtte nogmaals, nu wat luider. Jeffrey keek me weer aan. Hij had er duidelijk meer moeite mee dan ik. En dan te bedenken dat ik ooit op hem was gevallen. Tja, I had to be brainwashed or something. "Dankje." zei ik. "Nog meer te slijmen? In plaats van dat je sorry zegt, ik hoef geen complimentjes." Jeffrey keek weer weg. Ik rolde met mijn ogen en pakte zijn hoofd met mijn rechterhand. Mijn perfect gemanicuurde nagels beten in zijn vel. "Kijk me aan als ik tegen je praat." zei ik. Ik kalmeerde weer en liet hem los. "Jeffrey, besef je wel dat ik speciaal voor JOU hiernaartoe gekomen ben? Voor JOU?" Jeffrey keek me verdwaasd aan. Ik ging door. "Ik had echt een geweldige tijd, maar ik moet je bedanken. Maar ik heb je nog niet vergeven." Het duurde volgens mij niet lang, of hij zou in tranen uitbarsten. Ik hield op en gaf hem de tijd om antwoord te geven. Toen er geen antwoord kwam, alweer niet, besloot ik hem geen kans meer te geven. "Nou, goeiedag." zei ik zachtjes. Het had me geraakt. Ik wist dat hij sorry wilde zeggen, maar hij deed het niet. Ik had hem kansen gegeven. Nu was het te laat. But it's never too late to be brand new. Als hij dat maar kon herinneren. Het kwam uit ons favoriete liedje samen. Toen we nog bij elkaar waren. TOEN. Ik liep richting de auto. Weer de voetstappen. Maar ik had er genoeg van. Geen kansen meer voor Jeffrey. Of hij moest met iets heel goeds komen.
Ik hoorde de voetstappen sneller achter elkaar komen. Ik versnelde mijn pas niet. Nee, ik was niet zo pathetic. Jeffrey kwam naast me lopen. "Tess." zei hij. Ik was verbaasd door de plotselinge vastberadenheid in zijn stem. "Jeffrey." mompelde ik terug. Ik wilde niet te enthousiast overkomen. Diep van binnen... Nee, niks diep van binnen. Ik had hem kansen gegeven. Ik versnelde mijn pas dit keer wel. Het leek eeuwen te duren voordat ik eindelijk bij mijn auto kwam. Ik stapte in en keek uit het raam. Geen Jeffrey meer te bekennen. "CIAOOO!" riep ik nog een keer keihard uit het raam. Wauw. Sorry, Yvonne. Sorry, paarden. Ik kon het niet. Ik kon Jeffrey geen kans meer geven. Nooit meer. Oké, ik nam mijn woorden terug. Misschien ooit. Maar nu even niet. Ik was weggevlucht. En in mijn visie was het de beste optie. Hoewel, ik vluchtte niet. Ik was mezelf. Ik was de harde bitch die ik was geworden in de loop der jaren. Tegen klanten niet, tegen klanten én tegen Debby was ik gewoon... Vriendelijk. De oude ik. Maar ik ben mijn oude ik niet meer. I'm Tess Scramble, 19 years old, addicted to fashion and if I want to, I'm a bitch. De woorden spookten door mijn hoofd.

En toen kwam ik thuis. Ik had geen zin in een gesprek met Debby, hoewel ik haar natuurlijk wel uitleg schuldig was. Ik gooide mijn jas op de grond en stampte naar boven. Ging ook zo makkelijk op die laarzen van mij. Ik probeerde in ieder geval boos te lijken. Ik weet niet of het lukte, maar dat kon me niet schelen. Boven trok ik gelijk mijn laarzen uit, die konden wel in de prullenbak van al dat vuil. Ik verdiende genoeg. Wauw, dat klonk arrogant. Ik bedoelde, 'Ik ben goed genoeg bedeeld om een nieuw paar laarzen te kunnen kopen'. Ja, dat bedoelde ik. Oké, ik ben stinkend rijk. Op mijn negentiende. Misschien moest ik eens wat avontuurlijks gaan doen. Paragliden, bungeejumpen, skydiven, wat dan ook. Of misschien niet. Ik kon niet zomaar 2 of 3 weken vakantie opeisen. Dan konden 'mijn' vaste klanten 2 of 3 weken geen kleding krijgen. Oeps. En dat wilde ik natuurlijk niet... Dus ging ik maar niet paragliden. Zucht.
Uiteindelijk liep ik toch maar naar beneden en daar zat Debby aan de keukentafel te huilen.