O1O.

Stap. Stap. Stap. Stap. Hoe erg ik wel die neiging niet had om keihard weg te rennen. Op mijn hakken, ja. Ik zuchtte een keer diep en besloot om cool te doen. Ik kon het, ik was sterk. Tegen de tijd dat ik mezelf gekalmeerd had, wat naar mijn idee heel lang duurde, stonden de voetstappen stil voor de deur. My turn. Ik stapte langzaam naar voren. En nog een stap. En nog een. De laatste stap. En daar ging ik. BOEM. In de deuropening. Jeffrey keek me aan. Ik keek naar hem. Ik hield de tranen in. Ik was sterk. Sterk. Sterk. Het galmde door mijn hoofd, maar hoe vaak ik het ook zei, ik geloofde er zelf niet in. Maar ik moest. "Hoi..." zei ik uiteindelijk maar, nadat ik alle moed bijeen had geschraapt. Jeffrey ging de eerste stap niet nemen, dus dan moest ik het maar doen. Omdat ik wist dan ik het kon. "... Tess?" vroeg hij onzeker. "Ja." zei ik zelfverzekerd. Ik was rijk. Ik had het gemaakt. Dat kon ik van hem niet zeggen. "Wat... Wat doe je hier?" Hij kon het volgens mij nog niet geloven. Ik zuchtte. "Snap dat dan, Jeff, ik wil het bijleggen." Ik zuchtte nog een keer. Er kwam geen reactie. Ik keek Jeffrey recht in zijn ogen. Jeffrey keek terug. Ik keek terug. Er kwam nog steeds geen reactie. "Of niet." zei ik en ik draaide me abrupt om. "Heeft iemand er problemen mee als ik nog even rond ga kijken?" vroeg ik, en zonder op antwoord te wachten liep ik weg. Het kon me ook niet meer schelen wat Jeffrey van me vond. Toen gebeurde het. Ik hoorde weer die bekende voetstappen achter me aan rennen. Maar ik weet niet waarvoor het nu was. "Tess!" riep Jeffrey. Ik wist niet zeker of ik me om moest draaien. Ik liep stug door, totdat ik besefte dat dit ook niet ging helpen. Ik stopte en draaide me om. "Jeffrey." zei ik koeltjes.