OO9.

Ik stapte in de auto. Het was een lichtblauwe cabrio en ik was er heel blij mee. Ik bedacht me dat ik misschien niet eens meer wist waar het was. Daarom besloot ik eerst maar weer eens naar mijn oude huis te gaan. Daar had ik op zich niet echt slechte herinneringen aan. Ik dacht na terwijl ik, ook gefocust op het verkeer (vrouwen kunnen tenslotte multitasken), naar mijn oude huis reed. Dat was een normaal rijtjeshuis met een zwart pannendak. En een oprit. Het had ook een oprit. En een garage! Dat vond ik altijd het meest geweldige, de garage. Dat was echt MIJN plekje. En van niemand anders. Toen ik daar aankwam, bekeek ik in één korte blik het huis en besloot er verder niet veel aandacht aan te geven. Vanuit hier wist ik in ieder geval zeker dat ik goed aankwam bij de manege. Als hij tenminste nog bestond.
En daar was ik dan. Manege Horsedime. Ik keek naar het gebouw. Het was totaal anders. Wat eerst een gezellig, bakstenen huis was, was nu een groot, strak, wit gebouw. Ook de stallen waren groter, strakker, moderner. Ik had niet gedacht dat deze manege ooit zo groot zou worden. Ik parkeerde mijn auto op de - inmiddels ook vergrote - parkeerplaats en ik stapte uit. Ik rook de geur van de paarden. Het was echt lang geleden dat ik dat had geroken. Het voelde goed, het voelde vertrouwt. Ik voelde me thuis. Al was het niet de manege waar ik zo lang gewerkt had. Ik zuchtte en liep naar het grote gebouw.
"Wat... Ben jij dat...?" vroeg de veel ouder geworden Yvonne. "Tess... Tess? Wat..."
"Ja, ik ben Tess." onderbrak ik haar. "Ik... Ik wilde kijken hoe het hier nu is."
"Wauw, wat geweldig dat je hier nog een keer langs komt. Ik had niet gedacht je ooit nog te zien! Zal ik je een rondleiding geven door de stallen? Misschien kun je af en toe wel komen helpen!" ratelde ze enthousiast. Ik grinnikte.
"Ja, goed idee!" lachte ik. "Maar, werkt... Werkt Jeffrey hier nog?" stotterde ik. Ik móést het vragen. Ik wilde het weten. Het was uiteindelijk dat waarvoor ik naar de manege was gekomen. Ongeveer. Eigenlijk niet.
"Uhm... Ja. Hij is nu volgens mij de paarden in stal 2 aan het voeren. Wil je hem zien?" vroeg ze. Yvonne wist ervan. Ik voelde het. Ik voelde dat zij wist wat er was gebeurd. Jarenlang geleden. Oké, dat is overdreven, 2 jaar geleden dan. Ik zuchtte diep. "Ja." antwoordde ik.
"Dapper. Ik zal je naar hem toe brengen, dan geef ik je daarna wel een rondleiding!" bloeide ze op. "Goed idee, goed idee!" knikte ik. Toen liep ze weg en ik nam aan dat ik achter haar aan moest lopen. We liepen langs één stal toen we bij de volgende stopten. "Wacht achter de deur." beval Yvonne, op de vriendelijke manier zoals alleen zij dat kon. "Ja, mevrouw!" grinnikte ik terwijl ik haar bevel opvolgde. Yvonne liep naar binnen en mompelde wat. Ik kon voelen (ja, ik leek wel helderziend) dat ze het tegen Jeffrey had. Ik hoorde voetstappen. Voetstappen die niet van Yvonne waren. Voetstappen die mijn kant op kwamen. Wat deed ik hier eigenlijk? Wilde ik dit wel? Ik was in ieder geval niet van plan om hem een tweede kans te geven. Maar ik wilde het bijleggen. Hij was... Hij was aardig. Totdat... Nou ja, ik wist in ieder geval dat ik hem niet kon vertrouwen. Ik zuchtte.
De voetstappen kwamen steeds dichterbij. Ik had er spijt van dat ik had gezucht, waarschijnlijk kon Jeffrey namelijk die zucht nog herkennen. Ik weet niet of hij wist dat ik er was. Ik wist alleen dat hij eraan kwam, en niks meer of minder.