OO7.

En daar was ik weer, thuis van weer een lange werkdag. Ik pakte mijn laptop (Apple for life!) en begon te typen.

Dear diary,

Vandaag was weer zo'n lange dag in Coco. Het is echt geweldig om daar te werken. Vandaag kreeg ik het besef dat niemand mij écht kent, behalve Debby, want Debby ken ik al mijn hele leven en ze weet dus al m'n hele leven wat er met mij gebeurt. Maar voor de rest, niemand weet hoe ik me voel, wie ik echt ben en waarom. Door wie en wat ik zo geworden ben, waarom ik me zo gedraag. Dat is allemaal omdat ik niet nog een keer een gebroken hart wil. Iedereen is altijd in love en helemaal happy, maar ik weet inmiddels beter. Het leven was bij mij alleen maar geven, maar ik kreeg er niks voor terug. Ik besloot op te houden en niet meer zo gevoelig te zijn. Ik stortte me volledig op m'n werk en de modewereld, dat doe ik nog steeds, en het helpt. Ik heb geen pijn meer, ik ben blij met mijn happy life. Voor het geval je het nog niet wist, er is een hoop gebeurd de laatste 2 jaar. Ik had een geweldig leven, ik was gelukkig, had een baan bij een manege (ik houd heel veel van paarden) en ik had een geweldige vriend. Ik was op een dag aan het werk op de manege en ik borstelde Lillian toen ik even voer ging halen voor Ashlynn, die de hele tijd stond te hinniken en met haar voet over de grond schraapte. Ik liep naar de grote opslag met hooi, en ik had het eerst niet eens door. Ik klom op de hooistapel om het bovenste 'pak' te pakken en keek eerst niet naar beneden. Maar toen bedacht ik me dat er net jonge katjes waren geboren, dus dat die wel eens daar achter zouden kunnen liggen. Ik klom weer een stukje naar boven, en ik wens nu dat ik dat nooit had gedaan. Of misschien ook wel. Ik zag Jeffrey, mijn vriend. Maar hij was niet alleen. Nee. Als hij toen maar alleen was geweest... Maar nee. Nee, ik zag het. Ik zag hoe hij Daniëlle aflebberde. Ik zag hoe hij op het punt stond haar op het stro te duwen. Ik zag Daniëlle mij opmerken en ik rende huilend weg. Ik hoorde Jeffrey op het stro klimmen. Ik hoorde een strobaal naar beneden vallen. Ik keek achterom en stopte met rennen. Toen hij dichterbij was fluisterde ik één keer zacht 'Waarom, Jeffrey? Waarom?'. Ik wurmde me uit zijn omhelzing en rende verder. Ik rende weg van de pijn. Ik rende weg voor de keiharde, koude wereld. Ik wist het even niet meer. Ik huilde en huilde en huilde. Toen, een uur of 2 later, besefte ik - eindelijk - dat ik hem achter me moest laten. Blijkbaar was hij me niet waard. Ik grinnikte een keer zacht en liep naar het gebouw bij de manege om mijn baan per direct op te zeggen. 'Vanwege persoonlijke redenen' antwoordde ik toen ze vroegen waarom. Ze keken naar mijn betraande gezicht en riepen Debby, die ook op de manege werkte. WERKTE. Ze is echt een goede vriendin, ze ging samen met mij naar Coco. Ik vertelde Debby het hele verhaal en we zijn gelijk naar huis gereden. We woonden toen al in één huis, maar dat was een klein huis. De manege waar we werkten was niet zo groot. Soms vraag ik me wel eens af hoe het er nu zou zijn, maar dan denk ik weer aan Jeffrey. Ik verzet me elke keer weer tegen die gedachte. Altijd. Ik woon nu in een groot huis. Ik ben sterk. Ik ben gelukkig. En dat is echt zo, ik ben gelukkig. Ik leef zoals ik wil en ik ben single. No problems anymore, only happiness voor mij! Ik zucht nu, he. Maar ik ben gelukkig. Ik hoef mezelf daar niet van te overtuigen. Ik weet het gewoon.

MY LIFE WILL HAVE A HAPPY END!
Kiss xo'

Ik las het nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Toen klikte ik op 'Publiceer'. Ik hield mijn eigen blog bij, die ik gebruikte als dagboek. Het was een soort uitlaatklep. Niet dat er nu nog zoveel gebeurde in mijn leven. Ik zuchtte diep en besloot nog even te kijken naar de nieuwste trends.

Wat 'even' had moeten zijn, was al snel 3 uur geworden. Ik keek naar de klok en zag dat het al 12 uur was. 's Nachts. Ach, ik was morgen toch vrij. Misschien... Misschien moest ik eens echt een keer naar de manege gaan. Ik was echt best wel benieuwd. En Jeffrey... Jeffrey kan opfucken. Ik glimlachte, en stiekem was ik best wel trots op mezelf. Ik grinnikte en probeerde me te herinneren wanneer de laatste keer was dat ik op de manege was. Ik fantaseerde over hoe het er nu uit zou zien. Niet veel ander, dacht ik. Ik besloot naar de manege te gaan de volgende dag. Ik klapte de laptop dicht (die ging toch vanzelf wel uit) en liep naar boven. Ik keek naar mijn kast. Die had écht een opknapbeurt nodig. Nog steeds. Maar goed. Ik liep langs de rijen met shirts toen ik besloot om het basic te houden. Hoewel, mij kennende zou het wel weer niet heel basic worden. Ik pakte uiteindelijk twee hemdjes, een zwarte en een witte, die ik over elkaar zou dragen. Ik wist dat ik een fashionable outfit nodig had, want het was écht belangrijk dat ik een goede indruk maakte. Misschien zouden ze me herkennen, en dan zien hoe ik was veranderd. Misschien... Waarom had het leven zoveel twijfels? Waarom was alles nooit één rechte, duidelijke lijn? Moest alles nou zo... Ingewikkeld zijn? Ik zuchtte een keer diep en keek verder in mijn kast. Uiteindelijk, na veel spullen overhoop halen en weer opruimen, had ik een redelijk basic setje. Ik was tevreden met wat ik had 'gedaan' en trok mijn pyjama langzaam aan. Debby lag inmiddels vast al in bed, maar ik had die avond niet echt veel aandacht aan haar besteed omdat ik veel nadacht. Ik was één avond, echt maar één, avond bezig met mezelf. ALLEEN mezelf en niets of niemand anders.
Ik keek in de spiegel. Waarom zat mijn haar altijd het beste 's avonds laat? 's Avonds, vlak voordat ik naar bed ging? En waarom waren er van die leuke pyjama's? Waarom kon je die niet gewoon overdag dragen? Waarom waren pyjama's pyjama's? Waarom waren pyjama's niet in de mode? Ik zuchtte.
Wauw, zo kende ik mezelf weer. De oppervlakkige glamourTess. I like this version of myself better dacht ik terwijl ik langzaam, diep nadenkend (kuch) in bed stapte. Ik was van plan nog even na te denken over naar welke winkels ik binnenkort zou gaan, maar zodra ik de geur van mijn kussen rook viel ik in slaap.