OO4.

Aryana schrok duidelijk. Ze keek me woest aan en griste de telefoon uit mijn handen. Ik keek haar geïrriteerd aan, maar ze negeerde mijn blik en liep al kijken naar mijn telefoon naar binnen, naar achter de balie. Ik stapte naar binnen, keek even rond en snelde toen achter Aryana aan om mijn mobiel maar zo snel mogelijk terug te krijgen.
"ARYANA!" riep ik toen woest. Ik kon geen minuut zonder mijn telefoon, dus wat ze net had gedaan was heel riskant.
"Wat?" keek ze om, met een blik alsof ze gek was.
"Geef me mijn telefoon. Je weet dat het Fiona is, je weet dat haar auto op een lantaarnpaal is geknalt en DUS weet je ook dat ze vandaag laat of niet komt werken." antwoordde ik. Toen liep ik naar haar toe en trok mijn telefoon uit haar handen. Ik keek op het scherm en zag, tot mijn grote opluchting, nog steeds Fiona's foto. Weliswaar een andere foto van haar met haar kapotte auto, maar ze had dus blijkbaar niet verder gekeken dan dit.
Ik bedacht me dat ik mijn jas nog steeds aan had. Ik trok hem uit, liep met jas én Debby naar achter en hing mijn jas op. Daarna liep ik de winkel weer in en keek naar hoe druk het was.
Coco was groot. Heel groot. Toen liep ik naar een klant die er hulpeloos bij stond en ik begon weer een dag werken.
"Hallo!" zei ik tegen de vrouw. Ze was iets ouder dan ik, gok ik, en ze wekte de indruk dat ze totaal geen verstand had van mode. Coco had alleen maar dure merkkleding (denk aan Dior, Chanel, Louboutin, Louis Vuitton, Miu Miu, enz.) en zij zag er niet echt uit alsof ze dat kon betalen. Maar goed. "Waarmee kan ik u helpen?" Dat is zo'n verkoperstruc. Niet vragen 'Kan ik u helpen?' maar een W-vraag stellen. 'Wat kan ik voor u doen?' of, zoals ik net deed, 'waarmee kan ik u helpen?'. Het helpt echt. Toen keek ze me aan.
"Hoi!" zei ze opgewekt. "Nou, zoals je waarschijnlijk al opgemerkt hebt, ik weet echt niks van mode. Ik wil gewoon..." begon ze, en het bleef even stil. Ik greep in.
"Een nieuwe look? Fashionable? Glamour?" vulde ik haar toen maar aan. "Vergeet niet dat het bij Coco heel exclusief, en dus heel duur is, he?" zei ik er snel achteraan, omdat ik niet het risico wilde lopen dat ze straks verdrietig wegliep omdat ze het niet kon betalen.
"Ja, uhm..." begon ze. Ze was duidelijk zenuwachtig, en het was ook duidelijk haar eerste keer in zo'n winkel als dit. "Ik heb net een erfenis gekregen van bijna 30 miljoen euro." grinnikte ze.
"WAUW." zei ik. Ik was jaloers. "In dat geval, laat ik eens wat leuks voor jou bij elkaar zoeken! Wat wil je precies?"
"Ik zat te denken aan een jurk, een paar pumps, een zonnebril en een tas." antwoordde ze beleefd.
"Ooh! You've got style babe! Een partydress of een casual one?" vroeg ik, want dat maakte nogal verschil. Ze keek naar me alsof ik gek was. "Ik gok zo op casual." zei ik en ik sleepte haar mee. Dit zou nog een leuk dagje worden, gokte ik.