006

Zondag, 13.05, Alweer op weg naar de Mac
Ik liep weer richting de Macdonalds. Dit was al de 4e keer dat ik 'bijles' gaf aan Stefan, hoewel het steeds minder op bijles begon te lijken. De laatste keer hadden we voor het grootste deel gewoon gepraat. Ook mailden we doordeweeks, over onderwerpen die niets met korfbal te maken hadden. Ik voelde de vlinders nu bijna altijd, ook als ik niet bij hem was. Hij was niet alleen hot, maar hij had ook humor en was lief en zorgzaam. Marja, ik dwaal weer eens helemaal af. Ik was ondertussen al vlakbij de Mac, en zag Stefan al staan. De vlinders fladderden op en ik beantwoordde zijn prachtige glimlach. Hij was echt supermegafoxyawesomehot. Hij kende ondertussen de weg al naar mijn huis, maar ik bleef naar de Mac lopen. Waarom, zul je denken? Nou, motorrijden is awesome, Stefan vasthouden zodat je niet van de motor af flikkert is awesome, en aardbeienmilkshakes zijn echt lekker. Stefan onderbrak mijn rare gedachtes: 'Hey Jade!' en hij gaf me een knuffel. 'Hoi Stefan,' zei ik, 'Gewonnen van Centrum?' 'Ja, dik gewonnen: 3-16.' 'Mooi, want de mensen van Centrum zijn in het algemeen assholes. Hoe was de scheids?' Hij glimlachte. 'Prut, zoals gewoonlijk. Zin in een milkshake? Ik trakteer!' 'Als het maar aardbeien is!' Vrolijk huppelde ik en liep Stefan naar binnen. Na een milkshake sprongen wij o zijn motor en reden we richting mijn huis. Natuurlijk moesten we weer een half uur wachten bij de stoplichten. Toen eindelijk het stoplicht op groen sprong, reden, we snel weg. Ik keek opzij en zag een auto met een noodgang op ons afrijden. Die kon ons nooit ontwijken. Ik kreeg geen flashbacks van m'n leven, of slow motion beelden zoals in films. Ik had zelfs geen tijd om te gillen. In mijn ooghoeken zag ik Stefans hoofd bliksemsnel draaien en hoorde ik hem nog vloeken door zijn helm heen. Toen was er geen tijd meer om iets te doen, of iets te denken: er was alleen maar tijd om te staren.