OO3.

Ik schrok. Na een paar seconden sprong ik uit de auto en rende ik richting de - op de lantaarnpaal gebotste - auto. De bestuurder stond er chagrijnig naast, en ik kon inmiddels zien dat het een meisje was.
"FIONA!" riep ik toen ik iets dichterbij kwam en ik haar gezicht kon zien. Fiona keek verbaasd op terwijl ze doorging met typen op haar telefoon. Toen stopte ze en keek ze op.
"TESS!" riep ze terug en ze liep naar me toe. Toen betrok haar gezicht weer en keek ze boos achterom. "Ja, mijn auto ja." zuchtte ze.
"Oeps..." zei ik. Nu was het mijn beurt om achterom te kijken en ik zag de bestuurder van de Audi onze kant op komen. Het was een jongen van - ik gok - een jaar of 25. Debby begon te stralen. Ze keek mijn kant op en ik trok gelijk een beschuldigende blik. Haar gezicht betrok en ze keek chagrijnig. Ik richtte mijn aandacht weer op Fiona, die nog steeds chagrijnig naast haar auto stond. De jongen liep naar haar toe en gaf haar een hand. Debby ging onopvallend achter de jongen staan en ik volgde haar voorbeeld.
Fiona gaf de jongen een hand en vroeg om zijn naam, nadat ze uit haar verkreukelde auto een kladblok en een pen had weten te pakken. De jongen antwoordde en zo kwamen Debby en ik erachter dat hij Thomas heette. Fiona vroeg ook om zijn adres en telefoonnummer. Ik pakte razendsnel mijn telefoon om ook maar die informatie opgeslagen te hebben, omdat Fiona altijd heel rommelig en chaotisch was.
"Bedankt." knikte ze toen ze alles had genoteerd.
"Nogmaals sorry!" zei Thomas voordat hij zich omdraaide en terugliep naar zijn auto. Ik vroeg me af of hij wel zijn echte gegevens had opgegeven, maar dat was verder niet mijn probleem.
"Fiona, blijf jij maar hier, wij vertellen wel in Coco dat je iets later komt. Ga even leuk staan, dan maak ik er een foto van, dan gelooft iedereen het tenminste. Met Aryana en Nathalie weet je het maar nooit he." zuchtte ik en ik pakte mijn telefoon, die ik net 5 seconden had opgeborgen, weer. Ik klikte op het knopje van de camera en maakte een foto. "Goed, mooizo! Debby, kom, we moeten gaan, we zijn al te laat." Debby rende zonder aarzeling terug naar de auto, niet beseffend dat het een druk kruispunt was. Een auto kon haar nog net ontwijken, en de lantaarnpaal die volgde ook. Ik keek Fiona aan en samen schoten we in de lach. Ik wachtte tot Debby met de auto aan kwam rijden, maar tot mijn verbazing deed ze dat niet. Ik liep naar de voetgangersoversteekplek en klikte op het knopje, zodat het stoplicht op groen zou gaan. Toen dat stoplicht na minstens 3 minuten eindelijk op groen sprong, liep ik voorzichtig over het zebrapad naar de auto. Debby klikte weer op een knopje, weer sprong de deur open, weer duwde ik mijn tas op het dashboard, weer deed ik mijn gordel vast en weer begon Debby te rijden. Ik mocht voor haar hopen dat ze dit keer wat voorzichtiger deed, gezien het ook een beetje haar schuld was dat Fiona op de lantaarnpaal was gereden. Ik zuchtte, maar Debby keek niet op. Ik zuchtte nog een keer.

Toen we bij Coco aankwamen, stond er al een boze Aryana op ons te wachten.
"DEBBY AND TESS!" riep ze uit.
"Ik gok zo dat we even moeten opschieten." grinnikte Debby en ik knikte.
"I guess we are?" antwoordde ik bijdehand.
"WHY ARE YOU SO LATE?" bulderde Aryana. Ze kon niet normaal praten, alleen roepen, schreeuwen of bulderen.
"HIEROM." en ik duwde mijn telefoon met de foto van Fiona en haar kapotte auto op het scherm onder haar neus.