Chapter Five

Susan werd wakker. Ze liep naar het raam en keek naar buiten. De sneeuw was al langzaam aan het smelten. Ze liep naar beneden, de woonkamer in. Ze voelde een steek in haar hart toen er niemand zat. Meestal was Lucy allang wakker. Ze had er niet aan gedacht.Ze liep naar de keuken en maakte wat ontbijt voor zich zelf en zette thee.In eens kwam er een woord in haar op ´Begravenis´.Er ging een rilling over haar rug bij de gedachten dat ze het helemaal aleen moest regelen voor 5 mensen. De deurbel ging.Susan stond met tegenzin op en deed de deur open.Voor ze het door had werd ze tegen een huilende vrouw aan getroken.'O Susan' huilde de vrouw.'Oom Harold en Tante Alberta !'antwoorde ze. Ze had er nog niet bij stil gestaan dat de agent ook haar neefje Eustace had genoemd. Zij gingen dus nu door dezelfde hel als zij ging. Susan liet haar oom en tante binnen.'Susan'begon oom Harold.'We helpen je ,want daar zijn we je familie voor'. Susan zag dat haar ooms ogen rood waren van het huilen en ze kreeg een brok in haar keel.De telefoon ging.Susan nam op, erg nieuws kon er toch niet meer komen.'Hallo ?'vroeg Susan. Goedenmorgen mevrouw Pevensie, u spreekt met Derek Grey van het mortuarium.Susan schok.'Mevrouw' ging Derek verder.'Gecondoleerd, ik wil u vertelen dat de lichamen van uw broers,zus en ouders zijn opgeknapt en u als u wilt langs mag komen , zou u dat willen?' Susan was stil en keek haar tante aan, die knikte.'Wij gaan met je mee lieverd'zei ze terwijl ze haar hand pakte.Susan richte zich weer tot de telefoon en antwoorde'Ja'.'Okay, hoe laat wilt u langs komen? vroeg Derek.Susan keek op de klok, het was half 1.'Half 2?'vroeg Susan zacht. 'Is prima mevrouw. Wij raden het u aan om familie mee te nemen. Het kan erg confronterend zijn' vertelde Derek.'Ja, mijn tante en oom gaan mee'. 'Okay, nogmaals, heel erg gecondoleerd. Wij leven met u mee' Zei Derek meedelevend.'Dankuwel' zei Susan.'Okay, dan zie ik u straks verschijnen'Zei Derek.'Ja, dag Meneer Grey,'zei Susan beleefd en ze hing op.