Chapter Four

Het was zachtjes begonnen met sneeuwen. Susan was op een bankje gaan zitten want haar eigen voeten konden haar niet meer dragen. Cameron was naar een man gelopen en had gevraagt of er overlevende waren. De man had gezegt dat er alleen een paar ernstig gewonden waren maar hij durfte te wedden dat die voor de ochtend ook overleden waren. Tranen liepen over Susan wangen verder bewoog ze niet. SUSAAAN!!! Er kwam een jonger vrouw uit het publiek gelopen, het was Emma. Susan kende Emma al sinds ze 10 waren. Emma was altijd al een vrolijk fantasierijk meisje ( jonge vrouw , ook al gedraagt ze zich niet naar haar leeftijd)geweest. Ze genoot er altijd van om naar de verhalen van Susan te luisten over Narnia. Emma had vuur-rood haar en blauwe ogen.
Cameron kwam er bij staan en legte Emma uit wat er was gebeurt. Emma luisterde met open mond naar Cameron en kreeg tranen in haar ogen. 'Susan, het spijt me zo' zei Emma. Ze kwam naast Susan zitten en sloeg een arm om haar heen. Susan zei niks. 'Lief, zullen we naar huis gaan' vroeg Cameron. 'Ja, is goed' zei Susan nog steeds terwijl ze voor zicht uit staarde. Cameron keek haar bezorgd aan. 'Ik kom morgen nog wel even langs' zei Emma met nog steeds tranen in haar ogen. Susan en Emma stonden op en Emma liep terug de menigte in. Cameron sloeg een arm om Susan heen en samen liepen ze naar de auto. Op de weg lag een klein laagje sneeuw. Het was best wel lang geleden dat het voor het laatst gesneeuwd had in Londen. Lucy, Edmund en Peter waren dol op sneeuw. Zelfs al waren ze bijna volwassen. Susan moest weer zachtjes huilen bij die gedachte. Ze waren aangekomen bij de auto. Cameron deed Susan haar deur open en ze stapte in. Cameron liep om en deed de deur open en stapte zelf ook in. Hij startte zijn auto en ze reden weg van de plek des onheils.