Den Blok

Het is zo vreemd wat tijd met je doet. Vorige week was het eind van mijn 6-7 weken leren voor ‘den blok’. Het duurt eeuwen om in een normaal leerritme te komen. Het is een immense opdracht en het feit dat je nog een week les hebt, valt niet mee. Het is dan wel geen verplichte les, maar dan nog: alles wat je eens uit de prof zijn mond hebt gehoord, zit er al in. Dan gaat het leren enkel makkelijker, of dat zou toch moeten. Het feit dat je maar 2 weken kerstvakantie hebt en GEEN blokperiode, helpt ook niet. Je moet alles leren in deze 2 weken. Daarbij komen ook nog de sociale gelegenheden zoals kerstmis, nieuwjaar, nieuwjaarsbezoeken met de nodige nieuwjaarbrieven voor de peetooms en peettantes. Het nodige gelach, geroddel en de lekkere hapjes. En als je dan nog een vrijetijdsbesteding hebt, heb je daar ook weer kerstfeestjes en nieuwjaarborrels. Maar ondertussen moet je in die 14 dagen ook nog leren aangezien je geen blokperiode hebt. Dus je moet even de tijd nemen om enkele dingen te schrappen en dus af te zeggen. Phoe, die ‘vakantie’ eindelijk achter de rug en dan pas begint het echte werk. 4 weken non-stop leren voor alle examens. Tegen het einde van deze periode ben je helemaal lam, sentimenteel en schoolmoe. Maar vanaf het moment dat je laatste examen gedaan is en je dus officieel gedaan hebt met ‘den blok’, krijg je energie voor 5 personen. Je kan ineens de hele wereld aan. Dan heb je 7 weken moeite gedaan om in een leerritme te komen en op een volgend moment zit je weer helemaal in de normale sfeer. Alsof het niets is. Gek toch?

Ik heb dan gebruik gemaakt van mijn enkele vrije dagen om mijn kamer op te ruimen, heel de gelijkvloers te stofzuigen en te dweilen, te koken en bakken, sport, voorbereidingen voor mijn verjaardag en nog meer dingen. In een mum van tijd ben je uit die vieze sleur en pak je je gewoon leventje weer op. Alsof het niets is. Je kan weer genieten. Zo wandelde ik gister met de hond door de sneeuw. Het is haar eerste keer sneeuw en ze vind het geweldig. Ze krijgt een wit snuitje en een natte vacht en komt dan knuffeltjes geven. En dan wandel je en hoor je het verse sneeuw onder je voeten knarsen. Dan kom je tot het besef hoe hard je dit gemist hebt. Tijdens ‘den blok’ leef je onder een steen. Je leeft eigenlijk niet eens, maar wanneer je de kans krijgt om terug te leven, merk je gewoon dat je de kleine dingen weer apprecieert. Dan maak je geen heisa meer om de kleine dingen zoals dat je kleine broertje al de kroepoek van de chinees heeft opgegeten of dat de chocopot leeg is en er geen verse in de kast staat.

Ik ben blij dat december en januari achter de rug zijn. Nu kan ik in februari mijn leven weer oppakken. Ik ben al geweldig begonnen met verjaardagsbezoek, koken en bakken en gaan kajakken bij -6°C in de sneeuw. Ik kon mijn leven niet beter terug beginnen.