Hoofdstuk 8

Ik stond op en keek om de deur. Het vuur was al een stuk dichterbij gekomen, en was nog maar een aantal meter van de trap verwijderd! Ik schrok, ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan... Ik liep terug en knielde weer naast Guido neer. 'Guido, luister even goed naar me, oke?' Hij reageerde niet. Ik fluisterde in zijn oor: 'Ik ga je proberen te dragen, je moet me goed vasthouden, kan je dat?' Weer geen antwoord. 'Guidoooo!!' schreeuwde ik in paniek in zijn oor. Ik begon weer te huilen, maar was vastbesloten om hier weg te komen. Ik stond weer op en pakte hem onder zijn oksels vast. Hij was niet zo zwaar gelukkig, maar wel een stukje langer dan mij. Ik liet hem tegen de muur zitten, maar het leek hem niet te deren, want hij deed zijn ogen nog steeds niet los. Ik trok hem omhoog, en toen tegen me aan. Hij was koud, ondanks de hitte van het vuur dat steeds dichter bij kwam. Ik spande al mijn spieren aan en legde hem over mijn schouder. Voorzichtig zette ik een aantal stappen. Het ging zo moeilijk, ik was echt niet sterk... Ik wou opgeven, maar toen ik het kopieerhok uitliep en het vuur zag wist ik dat ik hier weg moest komen. Ik liep langzaam naar de trap. Voetje voor voetje liep ik de trap af. Toen ik op de eerste verdieping stond vielen er stukken brandend plafond naar beneden. Ik moest doorlopen, straks ging de tweede verdieping instorten... Weer probeerde ik zo snel mogelijk de laatste trap af te lopen. Nu stond ik in de aula. Even kwam het idee in me op om hem neer te zetten, even uit te rusten en daarna weer verder te lopen, maar mijn gevoel zei me dat ik dat niet moest doen, dus liep ik door, hoeveel moeite het me ook koste... Na een paar minuten liep ik tussen de kluisjes door en had ik de voordeur bereikt. Ik hoorde sirenes toen ik de deur los deed, en vrijwel iedereen keek naar mij toen ik naar buiten stapte. Guido's bruine krullen prikte in mijn nek. Drie leraren kwamen op me afgesneld. 'Geef maar!' zei er eentje. Ik was zo in shock dat ik niet eens wist wie het was. Ze namen Guido over. Zonder dat ik wist wat ik deed liep ik achter ze aan. Alles ging langs me heen. Toen zag ik 3 brandweerwagens het terrein op rijden en ik zag dat er 2 ambulances langs de weg stonden. Toen besefte ik weer wat er aan de hand was, en begon weer te huilen.