Hoofdstuk 7

Voorzichtig duwde ze de deur open. Het licht van de tl lampen in het kopieerhok verblinde haar even. Ze keek naar het tafeltje in de hoek, er lag een boek en een schrift op. Maar er zat niemand op de stoel. Ze schrok. Snel duwde ze de deur verder open, wat moeilijk ging. Ze stapte het hok binnen en opeens hoorde ze gehoest. Ze draaide zich om, Guido had achter de deur gezeten. Hij lag op de grond en had zijn benen opgekruld. Zijn ogen had hij dicht. Dana begon te huilen. 'Guido, Guido, kijk me aan!' Ze knielde bij hem neer en pakte zijn hand. Hij knipperde even met zijn ogen. 'Dana? Ben jij het?' 'Ja, rustig maar, alles komt goed...' Ze keek naar zijn benen en zag dat zijn linkerbeen vreemd lag ten opzichte van het andere been. 'Wat heb je gedaan? Kan je lopen?' 'Ik... ik wou... de deur... zat dicht... wou ik... intrappen...' Praten lukte hem nauwelijks. De tranen van mij werden steeds groter. Hoe moest ik hem hier nu wegkrijgen? Hij tilde even zijn hoofd op en keek me aan met bruine ogen. Hij zuchte diep en legde zijn hoofd weer op de grond. Ik streelde hem door zijn donkere haren. 'Het komt wel goed, het komt wel goed...' mompelde ik.