Chapter Three

De politieagenten waren weg gegaan. Susan staarde nog steeds doods voor haar uit. Ze wilde het niet geloven. Het was allemaal haar schuld geweest, als zij ze nou maar gewoon had tegengehouden waren ze thuis gebleven. Maar nu waren ze dood. Susan had nog zoveel tegen ze te zeggen.
Cameron wekte Susan uit haar trance.'Is er iets wat ik kan doen voor je' vroeg hij en hij kwam naast haar zitten en sloeg een arm over haar heen.'Nee, op dit moment niet' zei Susan half huilend. Toch bedacht ze zich. Ze wou naar het station. Ze moest het gewoon zien, om te geloven dat dit echt was, Geen nachtmerrie die na de nacht weer over zou zijn.'Cameron, ik wil naar het station'zei Susan vastbesloten.'Weet je dat nou wel zeker, misschien is het niet goed omdat er schokkende dingen te zien zijn' zei Cameron bezorgd.'Nee,ik wil het,ik moet het zien'zei Susan weer vastbesloten.'Okay, dan gaan we'zei Cameron terwijl hij weer opstond.Hij hielp Susan overeind en samen liepen ze naar de gang.
Susan en Cameron kwamen aan op het station. Het was een drukte van jewelste en een grote ravage. Er stonden overal mensen van de politie, brandweer en het ziekenhuis. De politie had het afgezet met hekken om de sensatiezoekers en journalisten tegen te houden. De ingang van het station zag er nog heel uit, maar aan de linkerkant, waar de treinen binnen kwamen was de muur helemaal kapot en kwam er een stukje van de trein uit. Uit de ingang van het station kwamen hulpverleners af en aan met lijkenzakken. Susan keek geschokt toe en begon te huilen. Cameron die naast haar stond pakte haar hand en fluisterde dat het goed zou komen en trooste haar. Maar Susan geloofde het niet. Dit was haar fout. Dit was haar schuld.