Chapter Two

Na aan halfuur rijden komen Susan en Cameron aan bij het grote appartement van Cameron in de binnenstad van Londen. Omdat Cameron zijn familie veel geld bezit en Cameron een goede baan had(onder directeur bij een van de belangrijkste banken van Engeland), konden ze zich dure spullen veroorloven. Susan en Cameron waren verloofd en begin mei gingen ze trouwen. Dat was al over een paar maanden en Susan wilde dat alles perfect was. Cameron hield de deur voor Susan open toen ze uitstapten. Binnen was het lekker warm. Ze gingen samen wat boekjes bekijken met meubels voor in het appartement. Voor dat Susan er erg in had was het al avond en bracht Cameron haar naar huis. Toen ze aan kwamen stonden er 2 agenten voor de deur. Toen Susan uitstapte kwamen ze naar haar toe. 'Susan Pevensie'? vroeg 1 van de agenten.'Ja...dat ben ik, is er iets mis meneer?' vroeg Susan.'Zouden we even binnen mogen komen' vroeg de tweede agent. 'Tuurlijk' zei Susan. 'En u bent?' vroeg de eerste agent aan Cameron.'Ik ben haar verloofde' antwoorde Cameron. 'Goed dan' zei de Agent, en ze gingen naar binnen. 'Gaat u alstublieft zitten mevrouw 'vroeg de een van de agenten.Ze gingen aan de eettafel zitten.'Mevrouw Pevensie,U bent de dochter van Helen en Richard Pevensie, Zus van Peter, Edmund en Lucy Pevensie, Nicht van Eustace Scrubb en vrienden van Digory Kirke, Polly Plummer en Jill Poems. 'Ja.. 'Antwoorde Susan. 'Mevrouw' antwoorde de Agent angstig.'Ze zijn omgekomen bij een trein ongeluk vanmiddag'.Susan had het idee dat haar hart stopte, ze had het gevoel dat ze niet meer kon ademen. Cameron keek de agenten met grote ogen aan.'WAT.... HOE ! 'riep hij. 'Waarschijnlijk is de trein weg geslipt door het ijs dat op de rails lag 'antwoorde de agent. Susan zei niks meer. Ze staarde doods voor zich uit, ze geloofde het niet. Het kon gewoon niet waar zijn. Blijkbaar zaten Lucy en haar ouders in die trein en Digory en Polly die Eustace hadden opgehaalt en dus naar Peter en Edmund toe gingen ook.En Peter en Edmund stonden dus op het perron toen de trein aan kwam.Susan wou er niet aandenken maar ze kon niet anders. Ze waren weg voor altijd....