Chapter One

“Pas goed op, niet je handschoenen uit doen en let op dat ook andere mensen straks de doos niet aanraken okay” Zegt Peter tegen Edmund. Ze staan in de woonkamer bij de grote houten eettafel. Allebei dragen ze handschoenen en een dikke wollen jas. Het is winter en het sneeuwt buiten. Susan komt de woonkamer in.
'Wat zit daar in?' vraagt Susan.
'De ringen' antwoord Edmund. 'Van de professor voor Eustace en Jill. Dat hadden we je toch verteld?'
Susan lacht schaapachtig. 'Waren jullie serieus?, ik dacht dat jullie een grapje maakte'
'Nee, natuurlijk niet' zegt Edmund’
'Kom op zeg' begint Susan. 'Zijn jullie echt veel te oud voor dat Narnia spelletje!'
'Het is geen spelletje, Suus' zegt Peter. 'Het is echt! Weet je niet meer dat we.. '
'Stop!' roept Susan. 'Narnia bestaat niet! Accepteer dat nou eens. Word eens volwassen, beetje speelgoed opgraven van de professor ,doe normaal ‘.Edmund is het zat en trekt Peter mee aan zijn mouw. 'Kom we gaan, ik heb hier geen zin in’ en ze lopen naar de gang. Susan hoort de deur met een klap dicht geslagen worden
Ze zucht, pakt haar spullen en doet haar jas aan. Ze loopt langs de spiegel in de gang om te kijken of haar haar nog normaal zit. De deurbel gaat en Susan doet de deur open. Cameron staat voor de deur. ‘Hi Schoonheid ‘zegt Cameron en geeft haar een kus. ’Hallo’ zegt Susan afwezig. Susan draait zich om en trekt de deur dicht achter haar dicht en doet hem op slot. Cameron pakt haar hand en begeleid haar naar de auto. Hij houdt de deur voorhaar open en Susan stapt in. Cameron loopt om en stapt ook in aan de bestuurderskant. Hij start de auto en ze rijden weg.