De uitdaging

Wachtend tot mijn vingers, die krampachtig zich vasthielden aan de rand, los zouden laten. Net toen ik dacht dat ze los zouden laten grepen twee handen me vast. Mijn ogen die nog steeds gesloten waren, opende zich angstig. Severus' gezicht was vertrokken omdat hij mij omhoog trok. Na even geworsteld te hebben met de helling kreeg hij me omhoog. We hijgen allebij. Ik stond wel meteen op. 'Sorry, ik heb met Dawn afgesproken,' verzin ik gauw. Ik loop naar de richel die naast de berg loopt. Waarom kon ik hier nou niet zo snel zijn? Eenmaal op de berg zelf begon ik te rennen. Ik sprong over stenen en takken en rende in één stuk door naar het reusachtige kasteel. Mijn uitweg. Dit mocht ik niet vertellen. Ik hoopte dat Severus daar ook zo overdacht...

Ik liep met mijn gedaanteverwisselings-huiswerk naar de bibliotheek. Remus zou me daar opwachten. Ik zuchtte. Dat ding met Severus zat me nog steeds dwars. Waarom had ik me trouwens zo laten gaan? Ik zuchtte weer. Ik liep even nog door de bibliotheek. Tot ik de bekende stemmen van Sirius en Severus hoorde. 'Hé, Snape. Wil je echt weten wat er met Remus is?' vraagt Sirius, met spot in zijn stem. 'Echt wel,' klinkt Severus' stem opgewonden. Ik rolde met m'n ogen. Wat wilde Sirius nu weer? 'Nou, weet je die Beukwilg?' gaat Sirius verder. Blijkbaar knikte Severus want Sirius ging gewoon weer verder. Ik slikte. Zou dit...? 'Nou, kom dan 's avonds om half 9 naar die Beukwilg. Druk met een stok tegen zijn stam en ga door het gat bij de wortels. Dan zul je alles ontdekken,' zei Sirius' stem. Ik werd lijkbleek. Nee, ik moest hem tegenhouden. Maar dan zou ik toch de toekomst veranderen? Wat maakte dat uit! Straks ging hij echt dood! En ik liet het niet toe dat die arrogante James Potter hem redde! Er werd op m'n arm getikt. Ik draaide me om. Remus lachte lief naar me. 'Hey, kom je?' vraagt hij. 'Eeh.. ja, ja... Ik kom al,' zeg ik. Nu bonkte mijn hoofd helemaal. Ik moest en zou hem tegenhouden!