De berg op

Er zaten in de winter gelukkig niet veel kinderen buiten. Veel te koud. Ik snap ook niet waar Severus wil dat ik naar buiten kom. En in het dal... Daar ben ik zelfs nog nooit geweest. Het zal daar vast heel mooi zijn. Ondanks het laagje sneeuw en ijs dat zich erop heeft gevestigd. Ik stak m'n handen in m'n zakken. Als ik ze nog langer eruit hield bevroren ze. Ik sloeg mijn Zwadderich-sjaal nog wat meer om m'n nek. Waarom moest het zo koud zijn? Ik kreeg een rilling over m'n rug. Maar ja, wie was ik om tegen een briefje in te gaan? Ik grinnikte om m'n eigen grapje. Het dal was wel ver lopen zeg. Hij was minimaal een 10 minuten lopen vanaf de Wilgenboom. Ik zuchtte. Als hij me iets wilde laten zien dan moest dat dan maar. Ik kwam aan bij een groot heideveld. Overal lag sneeuw. Maar er piekte toch kleine bloemetjes uit. Er werden twee handen voor m'n ogen gedaan. 'Wie ben ik?' Ik grinnikte. 'Sev, laat me los,' zeg ik lachend. Hij haalde lachend zijn handen weg voor m'n ogen. 'Wat wilde je me laten zien,' vraag ik nieuwsgierig. 'Kom mee,' zegt hij knipogend. Terwijl hij me bij m'n hand de berg op sleept. 'Wat is het hier koud zeg, ik had het beneden al belabberd,' zeg ik rillend. 'Wacht maar, dat gaat wel over,' zegt Severus grijnzend. We stopte halverwegen de berg. Het was al moeilijk genoeg om er op te klimmen laat staan dat we nu ook nog eens over een dun bergrandje opzij moesten schuifelen. We kwamen bij een grot aan. Gelukkig was het stuk voor de grot nog niet afgebrokkeld en konden we dus daar eindelijk goed lopen.