The Merry-go-round

De vrolijke muziek van de paardenmolen kwam me tegemoet. Mijn ogen vergrootten zich en verlekkerd keek ik naar de andere kinderen die lachend op de paarden en olifanten klommen. Mijn hand gleed van mama’s hand naar de zoom van haar jas, en zachtjes trok ik eraan.
“Paardjes!” kirde ik vrolijk.
Liefdevol nam ze me op en we keken naar de eerstvolgende rit. De vliegtuigjes vlogen, de paarden galoppeerden, de auto’s raasden… Ik wilde hierop. Oh, ik wilde er zo graag op. Met een smekende glans in mijn ogen keek ik naar de vrouw naast me.
“Mag het mama, alsjeblieft?”
Ze glimlachte en haar parelwitte tanden kwamen tevoorschijn. Ik sprong op en neer en klapte in mijn handen. Ik mocht op de paardenmolen. Mama liep naar de man aan de kassa en kocht me niet één, maar drie kaartjes. Ik vloog haar om de hals, toen ze zich bukte om me een kaartje te geven en drukte een kus op haar perzikzachte wang. Nog eenmaal keek ik naar de andere kinderen die vrolijk probeerden de grote rode floche te pakken te krijgen. Een klein duwtje in mijn rug van mijn mama deed me de trapjes opstappen, en ik liep meteen naar de grote brandweerwagen. Ik stapte in en gaf aan de mevrouw van de attractie het kaartje dat mama me had gegeven. Mijn ogen dwaalden de mensen af die op de straat stonden, en enthousiast wuifde ik naar mama. Mijn handen hielden het stuur stevig vast toen de muziek weer begon, en de molen begon rond te draaien. Ik kirde lekker mee met de andere kinderen en deed alsof ik op een grote brandweermissie was. Ik toeterde naar hartenlust en draaide aan het stuur. Er ringelde een belletje en ik keek op. Ze hadden de floche losgelaten. Ik sprong op, stak mijn hoofd en schouders door het openstaande dak van de wagen en stak mijn armen de lucht in. Ik maakte grijphandjes, maar na vier keer gesprongen te hebben, wist ik dat ik geen kans maakte tegen de kinderen in de vliegtuigjes. Licht teleurgesteld liet ik me weer zakken en toeterde maar wat verder.
Toen de molen weer tot stilstand gekomen was stapte ik de brandweerwagen uit, zei hem gedag, en huppelde weer naar mijn mama. Ze gaf me lachend het tweede kaartje, en deze keer spurtte ik vastberaden naar het dichtstbijzijnde vliegtuigje. Ik wilde zo graag die floche trekken, en een vierde keer in de paardenmolen zitten. Ik probeerde in te schatten hoeveel andere kinderen instapten.
“Een, twee, …” Het waren er meer dan twee, en dat was veel. Eenmaal toen we weer in beweging waren trok ik aan de hendel en kropen de kriebels in mijn buik. Ik vloog! Steeds hoger en hoger ging ik, wilde ik. Het duurde naar mijn gevoel te lang voordat het belletje rinkelde, maar toen ik het hoorde, zette ik me schrap. Ik hield de hendel ingedrukt en met mijn tong tussen mijn lippen focuste ik me op het juiste moment om recht te springen. Ik rechtte mijn rug en liet mijn arm door de lucht klieven, maar ik was net te vroeg. Ik miste hem op een haar na en zakte terug in het vliegend voertuig. Geduldig wachtte ik tot ik weer een rondje om was, en zette me weer schrap. Deze keer sprong ik wel op het juiste moment, en mijn rechterhand klemde zich om de rode franjes. Ik juichte opgelucht en zwaaide naar mijn mama. Ik had eindelijk de floche! Toen we weer tot stilstand gekomen waren sprong ik het vliegtuigje uit en holde naar mijn mama, de floche nog steeds in mijn hand geklemd.
“Proficiat, ik ben zo trots op je,” fluisterde ze lachend in mijn oor.