01.

Abby
Gapend liep ik de trap af. Ik was echt zoooo moe. Wat waarschijnlijk kwam doordat ik gisteravond pas om een uur in bed lag door het concert. Echt belachelijk dat ik nu weer om 8 uur op school moest zijn. Wie dat bedacht had was nog niet jarig. 'Goeiemorgen!' Groette m'n vader me. Ik gaapte een goeiemorgen terug en ging aan tafel zitten. Daarna legde ik m'n hoofd op tafel neer en sloot m'n ogen. 'Ik ga slapen. Maak me maar weer wakker als.... Of nee, bij nader inzien maak me maar niet wakker.' Papa moest lachen. 'Als je thuis wil blijven mag je van mij thuis blijven. Kun je lekker een dagje rustig aan doen.' Kijk, dat was nou een voordeel aan m'n vader. Het maakte hem allemaal niks uit wat je deed als je maar goed je best deed op school en respect had voor andere mensen ookal waren ze anders. Voor de rest mocht ik alles en dat was echt fijn. 'Hhmm, dankje pap, maar ik denk toch dat ik maar naar school ga. Anders is het zielig voor Jane.' 'Wie mag thuisblijven?' Hoorde ik opeens een bekende stem zeggen. Ik keek op en zag Chase de keuken binnenlopen. 'Hallo bruder.' Groette ik hem terwijl ik daarna m'n hoofd weer op tafel legde. 'Hallooo schwester. Hoe was Bieber?' Gelijk begon ik te glunderen. 'Het was echt zoooo great. En geweldig en alles.' Chase begon te lachen. 'Nou mooi.' Daarna richtte hij zich tot pap. 'Ik ga. Ik heb les om half 9.' 'Is goed Chase. Tot vanavond.' Chase was dus mijn broer en hij was twee jaar ouder dan mij. Hij zat nu op de universiteit. Ja, hij was slim. In tegenstelling tot mij. Nouja, ik zat gewoon op high school maar ik wist al zeker dat ik niet naar de universiteit zou gaan. Zo slim was ik nou ook weer niet. 'Nou Ab, ik ga er ook vandoor. Ik ben vanavond pas laat thuis, dus jij en Chase moeten zelf voor het eten zorgen.' 'Komt voor elkaar pap. Tot vanavond!' Ik zwaaide even naar hem en liet m'n hoofd nu al volgens mij voor de 6e keer op tafel zakken. Ik had geen moeder. Toen ik nog een baby'tje was, is m'n moeder vertrokken en ze had tegen m'n vader gezegd dat ze geen contact meer wilde met ons. Ik kende haar niet maar ik was echt boos op haar. Hoe kun je nou geen contact meer met je bloedeigen kinderen willen? Dat snapte ik echt niet. Maar zo erg vond ik het ook niet dat ik geen moeder had. Natuurlijk miste ik soms een moeder als Jane het er eens over had maar ik vond het prima zo met m'n vader. Hij was geweldig en had ons tenminste niet in de steek gelaten. Ik zuchtte en stond uiteindelijk toch maar op om te ontbijten.