|| 5 ||

Twee dagen later zouden we al vertrekken. Het regende onophoudelijk en het was alsof het weer mijn stemming nabootste. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik stelde het bijeenrapen van mijn weinige bezittingen telkens uit, omdat ik niet wilde toegeven aan mijn naderende verlies.
Toen ik Tom in het bos vaarwel had gezegd, waren mijn tranen niet meer gestopt. Ik huilde vrijwel de hele dag, net zoals de regen dat deed.
Toch wist ik mijn betraande gezicht te verbergen voor mijn familie. Ze wisten van niets en ik kon het ze ook niet vertellen. Ik wist dat mijn vader een man voor me uit zou zoeken. Hij wilde iemand die veel geld had, zodat het niet alleen mij zou treffen, maar ook de rest van het gezin.
Ik noemde hem eens een egoïst en toen sloeg hij me. Niemand mocht weten dat ik van Thomas hield.
De ochtend voor vertrek besloot ik niet naar het bos te gaan, maar naar Toms huis. Ik wilde er zeker van zijn dat ik hem zou zien. Nog een keer en ik besloot dat als ik later genoeg geld had, ik terug zou gaan. Terug naar Bristol, om bij Tom te zijn. Niemand kreeg ons uit elkaar.