1.

“CHARLOTTE!” Hoorde ik mijn moeder naar boven roepen. Ik kreeg echt zenuwen van die vrouw ik heb misschien al honderd keer gezegd dat ze me char moet noemen, maar nee hoor zei zegt daar iedere keer op lieve schat ik heb je bij je geboorte Charlotte genoemd dus zo zal ik je ook aanspreken. Ik heb het ondertussen ook al opgegeven om er iets van te zeggen. Terwijl ik dit dacht lag ik nog steeds rustig in mijn bed en hoorde ik mijn moeder weer roepen “CHARLOTTE ALS JE NU NIET OPSTAAT KOM JE TE LAAT OP SCHOOL”. Ugh school, ik haat school, niet omdat ik geen vrienden had ofzo, nee die had ik genoeg en mijn punten waren ook zeker niet slecht. Het was gewoon het opletten dat ging gewoon niet. Ik zat minstens 1 keer per week bij de directeur omdat ik weer te veel aan het praten was tijdens de les. Toch hees ik mezelf maar uit mijn bed en liep ik met een heel langzame pas naar de badkamer toe. Ik hoorde mijn moeder weer roepen “EN DOE MAAR EEN BEETJE DOOR”. Ik keek even naar mezelf in de spiegel en dacht wtf kan die vrouw door het plafond kijken, hoe kan zij nu in godsnaam weten dat ik zo sloom bezig was. toen mompelde ik tegen mezelf “ze is wel mijn moeder dus kan het niet anders dat ze het weet.” Ik zette er toen een beetje vaart achter, anders moest ik de bus naar school nemen en er was niets wat ik meer haatte dan de bus nemen. Ik sprong vlug onder de douche, mijn haar was nog goed dus hier stond dan ook mijn geweldig douchekapje op. toen ik klaar was met douche droogde ik me vlug af en draaide de handdoek rond mijn lichaam. Ik liep snel naar mijn kamer waar mijn kleren al klaar lagen ik deed deze snel aan en liep naar beneden. Daar zag ik mijn moeder net het laatste bord afwassen. Ik pakte snel een appel uit de fruitmand en riep “KLAAR”. Mijn moeder die niet gehoord had dat ik binnen was gekomen liet van schrik bijna het bord uit haar handen vallen. Ik kon nog net een kleine lach onderdrukken, toen ik haar boze blik zag. Ze zette het bord in de kast en liep naar de gang, pakte daar haar sleutels en rinkelde er even mee, als teken dat ik haar moest volgen. Ik keek haar even aan en zei toen “mam ik ben toch geen hond, je kan ook zeggen dat ik je moet volgen.” Ze draaide haar op haar hakken om en zei toen “rinkelen is toch veel makkelijker en trouwens met het belletje aan mijn sleutelhanger is het veel leuker om te rinkelen.” Ik haalde maar even snel mijn schouders op om een discussie uit de baan te gaan. ik volgde haar naar buiten en ging snel in de auto zitten. Tijdens de rit had ik snel de oortje van mijn ipod in mijn oren gestoken om haar irritante monoloog over hoe ik mijn best moest doen op school buiten te sluiten. Ik knikte maar een beetje en dat was genoeg voor haar, ze had het toch niet graag als ik iets terug zei. Want wat ik ook zei ik zou arrogant overkomen. Eens aangekomen op school sprong ik snel uit de auto en riep nog “tot straks mam.” Ik liep snel de speelplaats op en zag daar Emily al staan mijn best vriendin allertijden. We begonnen een beetje te praten tegen elkaar over de meest belachelijke dingen zoals de film die we gisterenavond alletwee op de tv hadden gezien en meer van die prul. Tot de bel ging en ik met een zucht opstond van het bankje waar ik op was gaan zitten. We zatten gelukkig wel samen in de klas maar de leerkrachten lieten ons niet meer naast elkaar zitten omdat ze ondertussen al wisten dat als wij samen zaten dat we dan niet alleen elkaar van de les afhielden maar ook de rest van de klas. De eerste twee uur van vandaag waren engels, dit vond ik niet zo erg om twee redenen 1. Ik was best wel goed in engels en ik moest er niet veel voor doen en 2. Onze leerkracht was echt wel een jummie man, oke niet jummie van jummie ik wil hem maar meer jummie van leuk om naar te kijken.