Mijn leven als Lynn.. [\4/]

De twee uur was inmiddels voorbij, en iedereen haastte zich naar de bussen als ze daar nog niet waren. Ik probeerde me echter te verschuilen en in alle drukte en weg te rennen. Wat lukte, maar er zat nog wel iemand van de leiding achter me aan die ik moest afschudden.. Ik rende mijn schoolgebouw binnen die godzijdank open was omdat er een schoonmaak aan de gang was. Ik rende naar boven, met een idioot zo’n 10 meter achter me, en nam de lift weer naar beneden. Hij kwam echter terecht bij een stukje dat net was schoongemaakt en heel glad was, en viel dus van 2 etages hoog de trap af naar beneden ^^. Daar had ik dus geen last meer van voor nu. Ik liep de school uit en liep het bos in, waar ik een groep met tieners tegenkwam van ongeveer mijn leeftijd. Ze leken me wel aardig en ik liep erlangs toen één van de meisjes mij aansprak: ‘Hey, lekker aan het wandelen?’ ‘Nou, niet echt..’ Antwoordde ik. ‘Ik werd achtervolgd..’ Ze raakte in shock, ‘door wie?! De politie?’ Ik kreeg tranen in mijn ogen.. ‘Praat alsjeblieft niet over politie.. Ze hebben mijn ouders vermoord.’ Toen raakte IEDEREEN in shock. Het was even stil, op een knetterend kampvuur na. ‘W-w-at? Maar wie achtervolgde je dan??’ ‘De leiding van het weeshuis.’ Zei ik emotieloos. ‘Dus… Hoe heet je?’ Vroeg een wat grotere jongen met donker emo haar. ‘Ik ben Lynn, en jij bent?’ Zei ik wat flirterig. ‘Mooie naam, Lynn. Ik ben Ace.’ Na mezelf nog een paar keer hebben voorgesteld kwamen we aan bij een wat jonger meisje, 13 jaar, en óók emo. Net zoals Ace en ik.. ‘H-hoi,’ zei ze wat verlegen. ‘Ik ben Ayumi..’ Ze zag er zo lief uit, zo.. Kawaii <3. Ik hoop echt dat zij het goed heeft.. ‘Lynn, zo als ik het nu heb begrepen,’ zei Ace. ‘Je bent dus dakloos?’ ‘Uhm.. Ja.’ ‘Lijkt ze toch nog wat op mij,’ hoorde ik Ayumi fluisteren tegen Ace. ‘Ja,’ zei een van de andere meiden tegen me. ‘Ayumi was ook dakloos.’