Mijn leven als Lynn.. [\3/]

‘Oké mensen, we gaan over twee uur weg. Als jullie je spullen alvast willen inpakken.’ Iedereen liep naar hun kamer toe om alvast hun spullen te pakken. Ik ook, maar niet voor hetzelfde doel.

Die vorige nacht was ik naar de zaal gegaan om even alleen te zijn en tot rust te komen. Maar dat werkte niet echt, er zaten nog een paar andere mensen van de leiding. Ze waren aan het praten.. ‘Die Lynn hè, ze gedraagt zich wat raar..’ ‘Dat weet ik, maar dat verbaast mij niks. Haar ouders waren top-criminelen.’ ‘Top-criminelen!? Maar dan zal zij ook wel zo zijn! Moeten we niks doen?’ ‘Ik heb al wat bedacht, en dat gaan we op het kamp uitvoeren. Ga nu maar slapen en praat hier maar met niemand over. Daar komen nog problemen van.’ W-w-w-at? Dacht ik bij mijzelf. Als ik dus meega, gaat er wat ergs gebeuren! Ik moet hier wat op verzinnen.. Hoe kom ik hier ongemerkt weg? Ik sloop toen langzaam weg terug naar mijn kamer. Stom genoeg kon ik niet meteen weg omdat alles op slot zat. Dus ik moest het morgen doen..

Ik ging dus wél naar mijn kamer, óók om mijn spullen te pakken, maar niét voor het tripje naar België.