009.

Mathilde Monique Boosch (2013)

Een zacht briesje speelde met mijn zwarte haren wanneer ik me op de rand van het zwembad zette. Ik speelde met mijn voeten in het water terwijl ik mijn schrift op mijn schoot legde. Met een diepe zucht klapte ik het open. Ik masseerde mijn slaap terwijl ik mijn ogen over de geschreven woorden liet glijden.
“Slecht, slecht, slecht!” mompelde ik geïrriteerd.
Ik scheurde het blad er harteloos uit, verfrommelde het tot een prop en gooide het vervolgens gewoon in het water. Ik was de allergrootste papierverspiller in de wereld wanneer ik last had van een writersblock. Dan begon ik een zin te schrijven, vond ik hem niet goed genoeg en scheurde ik het blad gewoon uit mijn schrift. Zoals ik daarjuist gedaan had, alleen zorgde het zwembad voor een iets dramatischer effect.
Ik zat alleen in de tuin. Amber was een lang, uitgerekt en warm bad aan het nemen, dus had ik besloten om me eventjes terug te trekken.
Nadat we ‘Licht uit’ af hadden, had ik niet meer de inspiratie die ik zou moeten hebben. Dat was eigenlijk de hoofdreden voor onze plotselinge beslissing om naar Toscane te vertrekken. Misschien zou de zon een goed effect op onze schrijfkunsten hebben. Ik had er nog niet zo veel van gemerkt, maar ik probeerde me moedig te houden door te zeggen dat we er nog geen volledige dag waren. Het zou wel goed komen. Of toch, dat dacht ik.
Ik bracht mijn hand bedenkelijk naar mijn mond terwijl ik naar het laatste moment zocht dat me inspireerde. Onbewust moest ik denken aan onze Engelse buren. Geef toe: welk tienermeisje zou géén inspiratieboost krijgen bij het zien van al die blote bovenlijven?
Ik beet lichtjes op mijn lip. Ik kon ze zachtjes horen praten in de tuin.
Misschien moest ik wel een praatje met hun slaan… Hen vragen wat ze graag van ons zullen lezen… Ik schudde hevig mijn hoofd. Dat was een absurd idee, alsof een stel tienerjongens ons zouden kunnen helpen.
Hoewel het niet zomaar ‘tienerjongens’ waren. Wanneer Amber in de badkamer verdwenen was, had ik het niet kunnen laten om ‘One Direction’ eventjes te googlen. Hun optredens op X-Factor waren echt niet mis en ik zou mezelf fan noemen, als ik Amber daar geen kwaad mee zou doen.
Ik zuchtte diep. Ik zat nu al vijf minuten buiten en ik had nog geen woord op papier. Zonder al te veel na te denken begon ik iets op te schrijven.

Heb je ooit zo van die dagen waar je iedereen met een vis in het gezicht zou willen slaan? Gewoon een vis kopen op de vismarkt en iemand er willekeurig mee in het gezicht slaan, het liefste zo hard mogelijk. Nee? Ik eigenlijk ook niet. Stel je voor, het zou nogal een raar zicht zijn. Iemand beginnen slaan met een vis. Hoe komen mensen er toch maar niet op?

Ik perste mijn lippen samen en schudde hard het hoofd. Normaal hield ik van mijn totale willekeur van woorden, maar dit toch echt nergens op. Ik scheurde het hard uit mijn schrift en gooide het, zonder te kijken, achter mijn rug weg.
“Hey! Wie deed dat?” Ik kneep mijn ogen betrapt dicht en beet lichtjes op mijn lip. “Hallo? Buurmeisje?”
Ik stond recht en wandelde naar het hek toe. “Sorry”, zei ik. Ik moest op mijn tenen staan om over het hek te kunnen kijken, waardoor ik onhandig aan het wiebelen was. “Ik keek niet waar ik het gooide. Zou ik het terug mogen, alsjeblieft?”
Het was Louis die mijn stukje niets in zijn gezicht gekregen had. Hij keek er geamuseerd naar en gooide het op een regelmatig tempo de lucht in, om het dan probleemloos terug op te vangen. “Heb jij dit gedaan?” vroeg hij terwijl hij een wenkbrauw optrok.
Ik knikte. “Ja. Sorry.” Ik glimlachte terwijl ik mijn wangen rood voelde worden.
“Oh.”
Louis kroop van zijn luchtmatras en sprong daarna behendig het zwembad uit. Ik had veel te laat door dat hij de natte prop papier in mijn richting gooide, want het kwam recht op mijn voorhoofd neer. De jongens begonnen te lachen, waardoor ik ook hard in de lacht schoot.
“Dat had je echt niet moeten doen”, zei ik. Louis bleek niet echt onder de indruk.
Ik grinnikte gemeen en verdween terug in de tuin van Amber en ik. Ik toch naar iets wat ik kon gebruiken. Ik trok het jurkje dat ik aan had uit, waaronder ik mijn bikini droeg. Ik sprong rap in het water en viste zo er de proppen uit die ik er eerder ingegooid had.
“Hierbij verklaar ik de oorlog!” gilde ik voordat ik ze allemaal op hetzelfde moment tegen Louis gooide. Ze hadden allemaal grandioos hun doel gemist, maar mijn boodschap was meer dan duidelijk overgekomen.