030

Gregory

Vandaag was ik de stad in geweest met een aantal vrienden was wel een keer lekker even weg van huis. Over 2 weken mag mijn gips er af en kan ik langzaam weer gaan beginnen met kracht oefeningen om uiteindelijk weer te kunnen voetballen. Strompelend loop ik door de gang en open de deur naar de woonkamer. Normaal ruik ik het eten al wat we gaan eten maar vandaag nog niks enigszins verbaasd kijk ik in de keuken waar ook niets klaar staat. `YENTHE BEN JE THUIS` roep ik hard. Even later zie ik haar van boven komen. Haar haren zitten in de war en er zitten dikke mascara strepen onder haar ogen. `Wat is er?` vraag ik geschrokken terwijl ik snel naar haar toe wil gaan wat mij mislukt door mijn ellendige gips been. `Wis jij van dit boekje?` en ze laat een leer boekje zien waar op staat geschreven Diary. Ik schud mijn hoofd en kijk haar vragend aan. `Is het van Saar` ze knikt en loopt dan langs mij heen naar de bank. Strompelend loop ik achter haar aan en ga naast haar zitten. Stilletjes lees ik de eerste bladzijde en sla hem dan om. Mijn hele lichaam verstijfd als ik op de eerste bladzijde zie staan De dag waarop mijn doodvonnis getekend werd. `Wil je het lezen?` vraagt Yenthe zachtjes terwijl ze tegen mij aan komt zitten. `Ja zullen we het samen lezen?` fluister ik stotterend. Ze knikt en ik begin de eerste bladzijde voor te lezen.

Vandaag ging ik voor verder onderzoek naar het ziekenhuis samen met Gregory. Beiden verwachtte we niks en we liepen dus ook redelijk ontspannen door het ziekenhuis heen. We maakte grapjes en hadden veel lol. Tot dat ik de spreekkamer van de dokter in kwam en die met een serieus gezicht mij klachten herhaalde. Ik luisterde daar half naar en keek af en toe naar Gregory die geintreseed luisterde. De dokter noemde een paar keer mijn naam en ik was weer terug op de wereld. `Sarah, ik moet je helaas mededelen dat je kanker hebt en dat we er niets meer aan kunnen doen` verbijsterd had ik hem aangekeken maar verder niet gereageerd. Terwijl Gregory met moeite zijn tranen inhield was ik al aan het denken aan de dag van morgen we zouden immers samen weggaan. De dokter vertelde dat ik ter observatie moest blijven en het enige waar ik aan kon denken was aan het weekendje weg. Niet aan een dodelijke afloop. Samen met Gregory verliet ik de ruimte hij was helemaal kapot en liet zich huilend in mijn armen vallen toen pas beseffte ik dat de dokter daarnet mijn doodvonnis getekend had hij had zelfs al de maand voorspelt waar in ik zal overlijden. Op dat moment werd ik ook overvallen door de angst maar speelde voor Gregory de onverschillige Sarah en deed alsof er niets aan de hand was. Het deed hem pijn om mij zo te zien maar hij zij er niets van. En dat heb ik zo in hem gewaardeerd hij kon mijn zwakte en hij wist van mijn rare eigenschappen maar nooit heeft hij mij daar door laten vallen. Nu ik aan het einde van mijn leven kom heb ik daar spijt van. Ik hoop het hem nog te zeggen en anders hoop ik dat hij dit leest want op dat moment was ik even vergeten dat niet alleen mijn leven overhoop was gehaald maar vooral die van hem. En mijn zusje maar daar schrijf ik morgen een stukje over want dan heb ik het haar verteld, om eerlijk te zijn ben ik er bang voor en hoop ik dat gregory haar al voorbereid heeft maar zoals mijn lieve Gregory zou zeggen geen zorgen voor de dag van morgen elke dag heeft al genoeg aan zijn eigen zorgen. Lieve Greg als je dit leest het spijt me. XxXx Sarah.

Huilend las ik het voor ik werd overvallen door verdriet ik miste haar nog dag en nacht en dit maakte het erger maar toch ook weer niet het is fijn om haar eigen geschreven verhaal op het einde van haar leven te lezen. Ik sloeg de bladzijde om en keek Yenthe bemoedigend aan `Dit is een stukje voor jou lees maar` ze knikte en begon langzaam te lezen.

Het is een best lang hoofdstuk geworden. En lange hoofdstukjes horen lange reactie's te krijgen en kudo's toch? haha!
Als ik meer inspi heb ga ik verder aan het volgende ik hoop dat ik zoveel kan schrijven dat ik in die 5 weken nog veel kan posten maar ik beloof niets!