The First World War, Can I Survive This? [9]

23 oktober 1917
Ergens wist ik wel dat ik die Schot niet kon vertrouwen. Vlak na zijn”vriendelijke uitspraak” schoot hij me ik mijn borstkas. Ik was zo dichtbij de dood.Ik werd meteen naar de ziekenboeg gebracht. Ik had het gevoel dat ik binnen een paar minuten zou sterven, maar dat was niet zo. Ik hou het nu al bijna een maand vol, hoewel de wond erg geïnfecteerd is, en mijn voet is er door de ratten afgevreten. Ik was bang dat mijn laatste uurtje had geslagen. Ik opende voorzichtig mijn ogen en ik zag Heinz en Siegfried staan. “Jongens, ik ga dood, beloven jullie me dat jullie vechten voor ons geliefde Deutschland?” Ze knikten met een bedroefd gezicht. Siegfried opende zijn mond om iets te zeggen. “Ssssht.. Zeg maar niets, ik zal mijn ouders en Carl weer zien, ik wacht op jullie, zo lang als het nodig is.”Mompelde ik. De tranen stroomden van hun wangen af. “Jullie zijn mijn vrienden, voor altijd…” Zei ik, terwijl ik mijn laatste adem uitblies en op weg ging naar mijn geliefden….