The First World War, Can I Survive This? [5]

In deze gaat er eindelijk iets gebeuren x3

YAAY
NEIN!

Daddy Death...
11 oktober 1914
Vandaag was de meest trieste dag van mijn leven, ik kon alleen nog maar huilen.Het begon vanochtend vroeg toen we uit de loopgraven werden geroepen. Ik had niet goed geslapen vannacht, er waren zoveel ratten die me wakker hielden. Mijn vader zou voorop lopen in onze weg naar de Schotten, we wilden voor een verrassingsaanval zorgen, en ze de volle laag geven, blijkbaar hadden zij dezelfde plannen, en omdat mijn vader voorop liep werd hij als eerste geraakt. Zo snel als ik kon rende ik naar de Schot toe en ik begon hem te schoppen. “Du, du Schwachkopf!” Schreeuwde ik kwaad. Ik schopte de Schot dood, wat luchtte dat op. Gelijk daarna droeg ik mijn vader naar de ziekenhulp, hij was niet dood. “Vater, liebe Vater, ich liebe dich, sterb nicht bitte” Huilde ik. Met tranen in mijn ogen zag ik hou hij zijn laatste adem uitblies. Lusteloos keek ik naar het levenloze lichaam van mijn vader, het was mijn vader niet meer, het was het overgebleven omhulsel. Ik beet op mijn lip om de tranenvloed tegen te houden, ik beet zo hard dat mijn lip begon te bloeden, maar dat maakte niet uit, ik was nu alleen, mijn moeder overleed vorig jaar ook, maar nu waren ze samen, voor altijd, en ik zou vechten voor ze om te laten zien dat mijn geliefde ouders uit Duitsland kwamen. Opeens voelde ik een warme hand op mijn schouder, ik keek om en zag dat Heinz me troostend aan keek. “Wij zijn er voor je, für immer, du bist nicht alleine” zei hij gaf me een vriendschappelijke knuffel. Ik kon de tranen nu niet meer binnen houden. Ik barste los en de trui van Heinz werd nat van mijn tranen. “Sorry” bromde ik. “Het is goed” Zei hij met een glimlach. Het leven moest doorgaan, zo ook deze oorlog.