005.

Mathilde Monique Boosch (2013)

“Swagger jagger… Swagger jagger…” zong ik lichtjes.
Amber grinnikte lichtjes. Ze zei iets tegen me.
Ik had haar amper gehoord door de oortjes van mijn iPod, ik kon er juist ‘liedje’ en ‘beu’ uithalen, maar ik grijnsde en knikte. Ik stak mijn handen vlak in de lucht en maakte vage danspasjes.
Amber lachte en haalde mijn handen terug uit de lucht. “Stop daarmee, we zitten hier niet meer in mijn kamer”, giechelde ze. Ik trok mijn lippen tot een klein ‘o’tje en keek achter me.
We zaten op het vliegtuig en ik had tegen de zenuwen mijn iPod in mijn oren gestopt. Niet dat ik last had van vliegangst, maar het was de allereerste keer dat ik met het vliegtuig reisde.
Wanneer mijn ouders en ik op reis gingen, gingen we met de auto naar de haven van Antwerpen en vertrokken we daaruit naar Engeland. Ik moet zeggen dat ik veel van Engeland hield.
Maar begrijp me niet verkeerd: het was niet voor die oh zo charmante jongens. Om eerlijk te zijn: die zogenaamde ‘charmante’ Engelse jongens waren alles behalve charmant. Het waren grove, slecht gemanierde boeren die meisjes obscene dingen nariepen en hele dagen aan biervaten zaten te zuipen. Het spijt me als je een Prince Harry verwacht had.
Ik greep de armleuningen met beide handen vast wanneer het vliegtuig schokte. “Rustig”, zei Amber met een bezorgde blik in haar ogen, “Het is gewoon een beetje turbulentie. Niets om je zorgen over te maken.” Ik beet op mijn lip en knikte. “Wil je misschien wat drinken?” Ik knikte hevig.
Alsof God zelf het gehoord had, passeerde een hostess met een karretje. Ze glimlachte vriendelijk naar ons. “Oh”, bracht ze er geschrokken uit, “Jullie zijn Amber Hendricks en Mathilde Boosch!”
Ik perste met veel moeite een glimlach op mijn gezicht. Ik denk dat ik dat fan-gedoe aardig onder de knie kreeg, aangezien ik in staat was vriendelijk te blijven doen terwijl mijn hart zowat uit mijn borst klopte.
Amber keek vluchtig eventjes naar me, maar toen ze zag dat ik bereid was om een praatje met de hostess te maken, draaide ze zich vlug naar haar om. “Ja, dat zijn we”, zei ze met een brede glimlach.
De hostess glimlachte van oor tot oor. “Ik vind ‘Licht uit’ echt een prachtig verhaal.” Ik mompelde een bedankje. “Wat mag het zijn, dames?” Amber bestelde drinken en zo snel als ze gekomen was, was de hostess weer verdwenen.
De rest van de vlucht verliep normaal en zonder die zogenaamde ‘turbulentie’. Wat een verschrikkelijke bekakt woord voor hetgeen dat het eigenlijk was. Ze hadden het beter een synoniem voor ‘bijna-doodervaring’ gegeven. Ik kauwde nadrukkelijk op mijn kauwgum wanneer ik samen met Amber op onze koffers wachtte. Amber contacteerde ondertussen het taxibedrijf van de reisagent waar we onze vlucht geboekt hadden. Opeens kreeg ik de gsm in mijn handen geduwd. “Leg jij het hem eens uit. Jij kan beter Engels.” Ik grinnikte en zorgde ervoor dat de taxi buiten op ons zou wachten. Nadat we nog een paar boeken gesigneerd hadden, liepen we met onze koffers achter ons naar buiten en stapten we in de taxi. Ik was er werkelijk verbaasd van geweest dat ‘Licht uit’ ook gekend was in Italië, ook al wist ik dat het in het Italiaans vertaald was.