The dark fairy world 15

lonley
je was alleen. de kille duisternis spon zich om je heen als een web. je schuifelde steeds verder het bos in. je durfde niet te rennen want overal zaten wortels en steenpunten uit. de mist die meestal rond je enkels hing was nu helemaal naar je knieën gekropen. je wou je op iets concenteren maar het enige wat geen duisternis was, was Vita en zei wist waarschijnlijk ook niet waar ze heen ging. ze had grote bange ogen. opeens voelde je iest hards, een of andere rotswand. uitgeput drukte je je ertegenaan en liet je langs de rand op de grond glijden. verdrietig liet je je hoofd rusten tegen de rand en Vita kroop in je jurk. je zag haar licht afnemen tot ze bijna helemaal uitdoofde en ze alleen nog maar een zwakke schijn gaf. je begon wat in jezelf te praten. je wist eigenlijk niet goed waarover je het had. werd je gek ofzo? je propte je helemaal op tot een bol, je hoofd op je knieën en tussen je schouders, je armen rond je benen en je haar voor je gezicht. je liet je hele lichaam rusten en viel langzaamaan inslaap. niet veel later werd je wakker door een lichtstraal in je gezicht. het maanlicht was voor de eerste keer door de donkere kruin heengekomen. nu kon je veel beter zien waar je tegenaan leunde. de rotswand was groot en omringt door bomen, hij was ook voor een groot deel bedekt met klimop en onderaan groeide er mos. je streek met je vingers langs een klimoptak en liet je lichaam opnieuw rusten.