013

Gregory

`Ik wil je niet verlaten Sarah` huil ik zachtjes `Kom greg` en mijn moeder helpt me omhoog. Stil loop ik de begraafplaats af en neem plaats in de auto. De weg naar huis word er geen woord gesproken, als we bij mijn huis aan komen kijk ik iedereen even aan `Ik ben liever even alleen thuis` mompel ik zachtjes tegen mijn ouders en die van Sarah. Yenthe knikt zachtjes `Mag ik wel even mijn spullen pakken?` `Nee jij mag wel blijven, ik heb er verder geen zin in ik wil slapen en jij mag blijven hoor of je moet naar huis willen?` ze schud langzaam haar hoofd `Nee ik blijf nog wel even hier dan` ik geef mijn ouders nog een kus en loop dan naar de voordeur. `Ik ga even douchen` zeg ik tegen Yenthe en verdwijn de douche in. Als ik beneden kom zie ik dat Yenthe er niet is en loop naar haar kamer toe. `Yenth` ze opent de deur en laat me binnen. Ik ga op het bed zitten en leun tegen de muur. `Ik heb vakantie nu hé is het gek al ga ik gewoon weg?` ze schud haar hoofd en neemt ook plaats op het bed. `Nee je moet er toch even uit hoor` langzaam knik ik. `Ja laat ik het maar doen, ga jij nog?` ze knikt `Ja naar de camping in Frankrijk met vriendinnen, ik ga maar gewoon want wat moet ik thuis een beetje afleiding helpt misschien wel` `Ja maar ik wil geen afleiding ik wil alleen maar aan haar denken ik wil alle momenten weer herbeleven.` ik trek mijn benen op en laat mijn hoofd er op rusten. `Sorry ik ga naar beneden ik kom ook zomaar jou kamer in gewandeld` en ik sta op. `Het maakt niet uit Greg` zegt ze glimlachend en volgt me dan de gang op. Weer voel ik tranen achter mijn ogen branden zelfs al zou er nu een glas kapot vallen dan zou ik al huilen zo hoog zitten mijn emoties. `Yent` `Ja?` en ze kijkt me vragend aan `Wil je me alsjeblieft even vasthouden` zeg ik verlegen en veeg de tranen van mijn gezicht.