011

Yenthe

Boos en verdrietig loopt Gregory weg ik begrijp het ook wel die jongen had de liefde van zijn leven gevonden en die zal hij over 3 dagen moeten gaan begraven. Ik kijk met een pijnlijk gezicht naar het lichaam van mijn zusje en zucht diep `Sarah je doet ons zoveel pijn hier mee` fluister ik zachtjes en loop langzaam de kamer uit de kamer van Gregory en Sarah in, ik ga op haar kant van het bed zitten en kijk zo naar de fotomuur ze was gek op fotografie en er hingen wel een paar honderd foto's van haar leven aan de muur op een deel van de muur zag je de relatie van haar en Gregory van het begin tot het einde hangen een glimlach sierde mijn gezicht toen ik hun eerste foto zag netjes en braaf naast elkaar op de bank, van zoenend bij de zonsondergang tot een foto met een hoofddoekje en een ingevallen gezicht en een nep lachende Gregory. Ook de foto's met mij waren overal te zien wanhopig kijk ik er naar en laat me zelf dan achterover vallen en sluit mijn ogen...

Gregory

Als een klein kind klamp ik me vast aan mijn moeder en begraaf ik huilend mijn gezicht in haar nek. `Greg` klinkt de stem van mijn zusje` ik kijk haar vragend aan `Mogen we kijken?` ik knik langzaam `Ja kom maar even mee` en stilletjes verlaten we met z'n alle het huis ik geef de sleutels aan mijn vader en stap zelf op de bijrijders stoel. Onderweg word er niet gesproken en als de auto voor het huis stopt voel ik de spanning groter worden in de auto iedereen kijkt zenuwachtig naar het huis en Ik steek de sleutel in het slot en loop de woonkamer in `Eh, in die kamer ligt ze i-ik ga niet mee naar binnen` mompel ik zacht.

Iedereen zit huilend in de woonkamer Yenthe zal al wel op bed liggen want die had ik niet gezien. `Mam , pap ik wil gaan slapen` `Is goed Jongen we gaan` zegt me vader en ze staan op. Ik krijg van hun allemaal een lange knuffel en een kus en van mijn moeder nog wat extra dingen in gefluisterd `Bellen hoor als je wil praten ook al is het midden in de nacht` en ze knijpt even zachtjes in mijn wang. `Doei` mompel ik alleen en sluit de deur achter hun dicht. Als ik de slaapkamer in loop zie ik Yenthe languit over heel het bed liggen verbaasd kijk ik even naar haar waarom is ze hier. Ik til haar voorzichtig op en loop met haar in mijn armen naar haar eigen kamer `Greg waarom draag je mij` zegt ze slaperig `Je was in slaap gevallen op mijn bed` verduidelijk ik haar en leg haar op haar eigen bed. Ze knikt even `Ja sorry` `Maakt niet uit, wat deed je er eigenlijk?` `Foto's kijken` en dan breekt ze en trekt huilend de dekens over haar gezicht heen. Voorzichtig ga ik op het randje van het bed zitten en aai haar over haar rug. `Ik wil mijn zusje terug Gregory ik wil het gewoon` snikt ze en ze klampt zich aan mij vast maar hoe moet ik troostte als ik zelf nog zoveel troost nodig heb?

Reactieee??