Marilyn Lee, slachtoffer no. 001392c - deel 1

Marilyn Lee, slachtoffer no. 001392c
‘Ze was nog zo jong, maar 23 jaar oud. Pas net geconstateerd met botkanker, had nog niet eens de kans gekregen om naar haar hart te luisteren en over bestrijden na te denken. Karma was het niet, in haar geval. Het was een van de meest goedaardige mensen die ik ooit heb mogen ontmoeten. En het was me een genoegen. Rust zacht, Marie.’
- Katherine Brass, beste vriendin

‘Hier, wat water.’ Katherine, compleet in shock, ontving een bekertje water van Jim. ‘Ik wist dat ze dood zou gaan… Maar ik dacht niet zo snel al… En waarom is er politie bij betrokken?’ Bedenkelijk keek ze de voor haar onbekende rechercheur aan. Het was duidelijk dat ze nog niet wist hoe haar vriendin aangetroffen was. ‘Het was niet de botkanker, dat fataal was… Ze is vermoord.’ Ze verslikte zich en begon hevig te hoesten. Toen ze weer bijgekomen was, bracht ze moeizaam uit: ‘V-vermoord? Weten jullie al door wie?’ ‘Nee, dat is nog onbekend.’ Faith en Jim wisselden blikken uit. Ze dachten hetzelfde: Katherine vroeg niet hoe haar beste vriendin om het leven gebracht was, maar of ze al wisten wie de dader was.

‘Wie heeft er al enig idee voor de zaak van Marilyn Lee?’ Er werd, net als altijd bij bijzondere zaken als deze, flink gespeculeerd. Er werd nou eenmaal niet iedere dag een vrouw compleet van haar organen bestolen. Bij Marilyn was dat ook het enige in haar lichaam dat niet aangetast was door de kanker. Er werd een hand opgestoken, en één van de onderzoekers reageerde zelfverzekerd op Mac Taylor’s vraag. ‘Als ik het mag zeggen, lijkt het behoorlijk veel op de zaak van Jennifer Williams, sir. Het slachtoffer is ogenschijnlijk onverwachts vermoord, zonder een kans zich te verzetten…’ ‘Of zonder wil zich te verzetten: Ze kunnen in de maling zijn genomen, iemand heeft ze kunnen laten denken dat hij of zij goede bedoelingen had,’ merkte Faith op. ‘Het lijkt ook op de zaak van Johnson, Harry Johnson.’ Alle hoofden draaiden naar Jack Fisher. ‘Hoe dat?’ vroeg de hoofdinspecteur. ‘Ik heb wat belletjes gepleegd, naar de paar mensen die in zijn telefoonboekje, een oud kladboek, stonden, en één ervan had nauw contact met hem. Harry en hij zouden elkaar eigenlijk treffen, maar hij belde het eergisteren plots af, omdat hij zich niet goed voelde, Jennifer had voor de dag waarop ze stierf alleen een afspraak met een dokter staan en Marilyn had kanker.’ Daar moesten de meesten even over nadenken. ‘Ze waren allemaal ziek, of stervende,’ maakte hij duidelijk. ‘En raad eens wie verpleegkundige is? Katherine Brass, de beste vriendin van Marilyn Lee, maar toevallig ook het nichtje van Jennifer Williams en de buurvrouw van Harry Johnson.’

‘Is de doodsoorzaak van Jennifer Williams al bekend?’ vroeg Faith, terwijl ze de plaats delict-foto’s van de overleden dame bekeek. Ze waren alleen in de conferentiekamer. ‘Waarschijnlijk vergiftigd,’ antwoordde Jim afwezig. Hij werd uit zijn gedachtes gesleurd door een klap op de lange, houten tafel. Als geprogrammeerd grijpt hij naar zijn pistool, tot hij merkte dat het geen gevaar was, maar gewoon zijn nieuwe partner. ‘Zeg, let jij wel op! Het gaat hier over een persoon, niet zomaar een lijk. Het was een persoon, die veel voor mensen betekende.’ Hij liet zijn hand weer van zijn pistool glijden. ‘Ik weet het. Ik vind het alleen vreemd om zonder Emily, mijn vaste partner, te werken. Mag ik even wennen?’ zei hij, terwijl hij haar lichtelijk geïrriteerd aan keek. Toen zag hij iets dat hij nog niet had opgemerkt: Er zat verdriet in haar ogen. ‘Sorry, echt.’ ‘Hé, ik mag er dan anders uitzien dan andere vrouwen, maar van binnen ben ik net zo gevoelig. Houd daar even rekening mee, de volgende keer dat je iemand zoals mij zo beledigd door blikken en opmerkingen.’ Hij keek beschaamd naar beneden. ‘Het was niet mijn bedoeling.’ Stilte. ‘Laten we maar verder gaan, zullen we? Dus, vergiftigd zei je?’ ging ze verder. ‘Ja,’ knikte hij, ‘Met een nog ongeïdentificeerd goedje.’ Ze nam het dossier gauw door. ‘Dan ga ik maar eens naar het lab, controleren of ze het nog steeds niet weten.’ Maar toen ze in de gang kwam, werd ze al aangesproken. ‘Hier is de uitslag.’ Ze wierp een blik op de grafiek waarin vermeld werd hoeveel van welke stoffen erin zat. ‘Kwik? Ze is ingespoten met puur kwik?’ De laborant knikte. ‘Net als Harry Johnson en Marilyn Lee, trouwens. Misschien een link?’ Ze bedankte hem en nam een sprintje naar de ruimte waar ze het laatst met Jim had gesproken. En ze had geluk: Hij zat er nog. ‘Het was kwik.’ ‘Iets waar een verpleegkundige als Katherine Brass ook wel aan kan komen.’