Ten Steps Till Heaven |1|

Slaperig opende ik mijn open. De mascara die ik gisteren er niet meer af had gehaald lieten mijn ogen bijna dichtplakken. Wat maakte het ook uit? Niets maakte nog uit. De kleren die ik ook nog aanhad van gisteren zaten schots en scheef, maar het deerde niet. Ik voelde me vermoeid, nutteloos en alleen. Met een zucht keek ik op mijn wekker en zag dat het pas zeven minuten over negen ’s ochtends was. Geërgerd sloeg ik de deken nog over mijn hoofd en probeerde verder te slapen.
Plots zat ik op school, in de aula. Mijn vriendinnen zaten rond om me heen en waren gezellig aan het praten zoals onze pauze er meestal uitzag. Het enige wat ik niet meekreeg is waar ze over praatte. Ik zag hun monden bewegen en hoorde rare geluiden, maar kon er niets uit opmaken. Verbaast ging ik met mijn handen door mijn haren, maar zodra ik mijn hand terugtrok zag ik een grote pluk haren in mijn handen.
Meteen was ik weer wakker en keek met grote ogen naar mijn handen, niets. Het was maar een droom Taylor, het was maar een droom. Ik was echt toe aan een douche. Misschien zou dat me ook wel goed doen. Ik stapte uit bed en liep naar de badkamer, die gelukkig niet bezet was. Ik kleedde me uit, gooide de kleren in de wasmand en ging onder de warme stralen van de douche staan. Waarom kon ik aan niets anders denken? Waarom gingen er alleen maar duistere en nare dingen door mijn hoofd? Waarom kon ik gewoon niet aan iet leuks denken? Misschien moest ik eens langs mijn vriendinnen gaan, of niet. Ik wilde niet dat ze het te weten kregen, ze mochten zich niet zo beroerd voelen als ik. Misschien zou het helpen als ik niet meer naar school ging, deed alsof ik er niet meer was. Misschien moest ik wel ergens anders gaan wonen. STOP! Nee zo mocht ik niet denken, ik moest van het leven dat ik nog had er toch iets van maken? Ik waste snel mijn haren en droogde me snel af. Misschien zou internet me wel helpen, internet lost alles op. Met de handdoek nog om me heengeslagen liep ik naar mijn laptop en zette die aan. Ik typte ik google van alles wat in en kwam uiteindelijk op een forum terecht. Het was van een stichting en hier konden mensen hun problemen kwijt, zo te zien was er zelfs een praatgroep. Ik hield mijn adem in en begon te typen.

Meisje van 16, niet meer te helpen, heeft nog 1 jaar. Voelt zich eenzaam en wordt gek. Wie begrijpt haar?

‘’Ben je wakker Taylor?’’ hoorde ik vanachter mijn slaapkamerdeur. Ik keek om en maakte een raar geluidje als teken dat ik wakker was. De deur ging open, het was mijn zusje Noor. Haar traanoogjes raakte me, ik was niet de enige die hier zich ellendig voelt, zij ook. Mijn famillie ook. Noor liep naar me toe en kwam bij me op schoot zitten. Snel zette ik het beeldscherm af zodat ze niet kon zien wat ik getypt had. Mijn zusje sloeg haar armen om me heen en begon allerlei dingen te brabbelen, ik verstond het niet.
‘’Shh, Noor. Meid, het komt wel goed.’’ Ik wist dat het met mij niet goed ging komen, maar met haar wel. Ze zou opgroeien en een prachtige vrouw worden. Een prachtige vrouw met een prachtig gezin en een leuke baan. Ze zou het leventje gaan leiden waar ik van droomde, iets waarvan ik alleen kon dromen.