We reden al bijna meer dan 30 minuten richting het zuiden, ik keek argwanend naar de omgeving. We hadden het dorp al ver achter ons gelaten, niet dat het erg groot is in tegenstelling zelfs. Het dorp bestond uit 4 winkeltjes, een fietsenwinkel wat al generaties lang in het bezit was van de familie Cworn. en de supermarkt, supermarkt is misschien een beetje een te groot woord, de winkel liep je in 3 stappen door als je overigens gelukt hebt. Je moet je eerst door de menigte wurmen, iedereen kent elkaar en de supermarkt blijkt een goed buurthuis te wezen voor de mensen die weinig te doen hebben. Sommige mensen zoals mevrouw Alvord,en mevrouw Elliot lijken er wel te wonen. Als ik ze zie probeer ik met een zo groot mogelijke bocht om hun heen te lopen, als ze eenmaal praten is er geen ontkomen meer aan.

Een warme hand tegen mijn wang haalde me uit mijn gedachtes.
'We zijn er.' Ik keek argwanend om me heen, we waren ondertussen al bij het volgende dorp aan gekomen. Ik keek hem niet begrijpend aan. ´Wat gaan we hier doen?' Hij haalde zijn sleutels uit het contact en liep om de auto heen en deed de deur voor mij open. Hij schonk me een scheve glimlach. '