Heaven is not so far.

Ik zit hier in de zetel , alleen.
Het is donker in de kamer , en het enige wat ik zie is het kaarsje dat brand bij jou foto.
ik zie jou prachtige lach , die je nu voor altijd zal hebben in dit huis.
Telkens ik kijk naar een bepaalde plek in de kamer zie ik jou , hoe je daar zat of stond.
Ik kijk naar de plaats waar je bed stond , & ik zie een film voor bij spelen.
Een film over jou laatste dagen …
Hoe ik jou voor de laatste keer omhelsde , hoe de tranen toen over mijn wangen stroomde, hoe je toen al niet meer kon bewegen door de pijn , hoe je me toen trooste met 4 simpele woordjes ; Het is goed, Mieke , hoe ik je laatste traan uit je ooghoek zag rollen, hoe je je sterk probeerde te houden voor ons.
Ik zie hoe je ze kwamen ophalen, hoe de mannen praten tegen jou , hoe ze medelevend keken naar mij & mijn zus die huilend zaten toe te kijken hoe jij weg ging van ons.
Je sloot je ogen , bewust dat je hier nooit meer zou terugkomen, je liet het allemaal ondergaan want de pijn werd teveel.
Het was tijd voor rust, dat was nog het enige dat we je konden geven.
We bleven bij je tot de laatste minuut , die minuut waarop je zachtjes voor een laatste keer je hoofd draaide , hoe je voor de laatste keer je ogen half opende en hoe je je laatste adem uitblies.
Hand in hand met papa.

Slaapwel.