De vlonder.

Het water weerspiegelde mijn gezicht. Het keek me treurig aan. De wind waaide zacht alle kleuren van de natuur met zich mee. Een schrijvertje danste voorbij op het water. Hij maakte bewonderingswaardig weinig rimpels.
Geïnteresseerd keek ik naar hem. Een insectje zonder zorgen, dacht ik.
Het leven is niet makkelijk. In wat voor opzicht dan ook. De ene heeft iets waar de ander na snakt maar ziet het zelf niet. Mensen zijn egoïstische wezens. Dingen worden niet gewaardeerd.
Ik zie dingen die andere niet zien, dingen waar andere het bestaan niet van weten. Soms is het moeilijk. Vaak niet. Iets voor jezelf houden kun je leren. Zeker als het in je eigen belang is. Mensen hebben geen begrip en zijn raar. Daarom is het fijn alleen te zijn. De vlonder is daar perfect voor.
De glanzende eikenhouten vlonder hing op een prachtige plek. Het water was zo helder dat je het mos dat op de stenen onder de vlonder zat, bijna kon voelen. Je kon de blauwe visjes zien zwemmen en de zoetwater mosseltjes glanzen.
Een eindje naast de vlonder stond een tulpen boom. Een fantastisch exemplaar, hoog, grote gezonde bladeren en een volle bruine stam. Zonder de boom zou de plek niet compleet zijn.
Dit was de fijnste plek ter wereld. Er waren zoveel dingen in het leven die niet mee zaten. Dingen waren niet eerlijk of dingen kwamen niet meer goed. Op de vlonder kan ik mezelf zijn en nadenken over dingen. Oplossingen kwamen me zo aanwaaien omdat, ik weet dat dat belangrijk voor me is.
Mijn hondje kwam naar me toe. Ik zag haar niet, maar voelde dat ze eraan kwam. Dat vond ik fijn. Dieren zijn fantastisch! Soms vind je bij een dier iets wat de mens heeft verstopt. Mijn hondje is een openboek voor mij, en mij alleen. Ze heeft een hekel aan mensen die ze niet kent. Net als ik. Ze wil niet dat iedereen haar aait. Mensen vinden dat vreemd. Ik vind dat logisch. Ik ga toch ook niet iedereen aaien die ik tegen kom? En dat ik dan toevallig kan praten. Mijn hondje kan dat niet. Mensen zien niet wat ze wel en niet wil, dus moet ze wel grommen.
En daar is ze dan. Ik hoorde kleine klauwtjes over het hout van de vlonder tikken. Ik keek opzij en zag daar een klein zwart hondje tegen me aan komen zitten. Gezellig, dacht ik.
Samen komen we er wel uit!