Drink, drank, drunk.

Samen komen we bij mijn huis aan. Er brandt nog licht dus mijn vader zal nog wel wakker zijn, helaas. Ik blijf staan. Summer geeft me een knuffel. ‘Je weet het hè, ik wil best met je mee naar binnen’ zegt ze. ‘Summer, ga nou maar naar huis’ zeg ik zacht en laat haar los. ‘Weet je het echt zeker?’ zegt ze en kijkt me aan. Ik zoen haar op haar wang. ‘Ja joh, komt goed toch’ zeg ik en loop naar de achterdeur. Ik zwaai haar gedag en ga het huis in. Ik zie mijn vader aan de keukentafel zitten langs 2 flessen drank. Het valt nog mee dat hij rechtop zit. Snel probeer ik er langs af te lopen maar het is weer te laat. ‘Milan wa..waa..waar was je’ zegt hij. Waarom kon hij nou nooit van alcohol afblijven? ‘Ik was met Summer een stukje lopen, mag ik?’ zeg ik een beetje koppig en wil doorlopen. Hij pakt me vast. ‘Heeft Milan een vriendinnetje?’ zegt hij alsof hij een kleuter is. Een kleuter, met een kwade blik in zijn ogen. Ik wist dat hij het niet wilde hebben dat ik een vriendin had. ‘Nee, het is gewoon een klasgenoot’ zeg ik en stap achteruit. Hij pakt me vast. ‘Milan hoort niet te liegen’ zegt hij en slaat me. Ik schreeuw van de pijn. ‘Denk je dat je zo weg komt?’ zegt hij kwaad. Ik schud van nee. Bang kijk ik hem aan. ‘Trek je shirt uit’ zegt hij. Ik doe wat hij zegt. ‘Draai je om’. Ik sta met mijn gezicht naar de muur, wetend wat hij ging doen. Ik voel een flinke slag tegen mijn rug. Net zoiets als een zweepslag. Na die slag, volgen er meer. Na een stuk of 5 keer houdt hij op en sleurt me mee. Hij doet de deur open en gooit me de gang op. ‘EN JE BLIJFT BOVEN’ schreeuwt hij en gooit de deur dicht. Ik lig op de grond. Langzaam sta ik op. Ik pak de trapleuning vast en loop langzaam naar boven. Ik tril van elke stap die ik zet. De pijn, die verschrikkelijke pijn. Ik loop naar de badkamer, en kijk in de spiegel. Dat worden vast weer een hoop blauwe plekken. Ik zie dat mijn rug ook een beetje open ligt. Bah, ook dat nog. Ik pak een handdoek en maak die goed nat. Ik wrijf over mijn rug. Het prikt, maar het doet me niks. Ik doe het kastje open en wil slaap pillen pakken. Ik bedenk me toch, ik hoef niet te slapen. Ik loop naar mijn bed, met al die pijn. Net voordat ik bij mijn bed ben zak ik door mijn benen en val op de grond. Van de pijn kan ik niet overeind komen. Ik probeer mijn mobiel uit mijn zak te halen. Als ik hem heb zoek ik Summer tussen mijn contacten. Ik bedenk me dat dit niet slim is en ze haar eigen problemen heeft en gooi mijn mobiel kwaad weg. Het doet pijn aan mijn schouder, maar goed. Ik voel tranen in mijn ogen. Ik haat hem, ik haat hem zo. Ik kan me niet bewegen door de pijn en besluit mijn ogen dicht te doen. Voor ik het weet val ik in slaap. Kon ik niet beter wakker blijven ….?