Feeling pain.

Summer kijkt me af en toe bezorgd aan. Blijkbaar kan je uit mijn gezicht lezen dat ik pijn heb. ‘Gaat het wel?’ zegt ze na een tijdje? Ik stop met lopen. ‘Om eerlijk te zijn.. nee’ zeg ik. Ik kijk naar de grond. De pijn overwint en met een klap val ik op de grond. Summer pakt me op. ‘Milan, is het niet beter als we gaan zitten?’ zegt ze. Ik schud mijn hoofd. ´Nee, als ik nu niet doorloop dan.. AUW´ roep ik weer. Steek in mijn been. ´Milan we gaan nu zit..´ ´NEE´ schreeuw ik er door heen. Ik pak haar hand en loop snel door. Bij elke stap weer een steek. Het doet zo´n vreselijk veel pijn, maar ik wil niet opgeven. Ik loop gewoon door, zo snel mogelijk. Het lijkt wel rennen joh. Summer kan me amper bijhouden. ´Milan kunnen we echt niet gaan zitten?’ zegt ze snel. Maar ik wil dat niet. Ik wil niet opgeven door een of andere pijn. Summer laat mijn hand los en stopt. Ik stop ook en draai me om. ‘Ik moet terug naar huis’ zegt Summer koel. Ik kijk haar aan. ‘Waarom? Vraag ik. ‘Hij zal vast bezorgd zijn’ zegt Summer en komt naar me toe. ‘Maar ik breng jou eerst naar huis’ zegt ze en pakt mijn hand. Ze wilt verder lopen maar ik blijf stil staan. ‘Jij gaat gewoon naar huis’ zeg ik en zoen haar op haar wang. ‘Komt goed, ik ben geen kleuter meer’ zeg ik een beetje gemaakt lachend. Ze kijkt me wantrouwig aan. ‘Geloof je dat zelf?’ zegt ze sarcastisch. ‘Ik zeg het toch? Het zijn mijn woorden, dus ik geloof het ook ja, zou jij ook moeten doen’ zeg ik vrij bot. Ze kijkt weg. ‘Milan, lieverd, je hoeft je niet groot te houden voor mij? Ik weet heus wel dat het pijn doet, je ogen liegen niet. Kom op hé’ zegt ze en geeft me een knuffel. Wat moet ik hier nou weer mee? Ik kan het moeilijk negeren. ‘Summer je bent lief’ zeg ik. Meer kan ik ook gewoon niet zeggen. Ik zou eigenlijk gewoon geen hulp willen, maar goed, het kan niet anders. ‘we lopen samen naar jouw huis oke, je vader zal wel afgekoeld zijn’ zegt ze en steekt haar hand uit. Ik pak haar hand vast en loop samen met haar het stukje terug naar huis. Ik voel de pijn nog wel. Sommige steken nog harder dan dat ze al waren. Zo hard viel ik toch niet? Ik kijk weer naar de maan, ik blijf het mooi vinden. Dan kijk ik weer naar Summer, mijn vriendin. Gewoon van mij. Ik kan me nu niks meer voorstellen zonder haar. Maar is dit wel zo slim ……