This feeling inside.

Samen lopen we een heel eind. Het is fijn zo. Af en toe voel ik de pijn in mijn been weer. Maar ik negeer het. Zo lopen we naar een meertje. We lopen over de brug en gaan onder een boom samen liggen. Hand in hand liggen we daar. Af en toe zoenen we wat. Ik kijk naar haar. Ze is zo mooi. En van mij. Nu helemaal compleet van mij. Ik ken haar nog maar net en ben nu al zo verliefd. Ik ben wel verliefd toch? Zo heet dit toch? Ik had nog nooit een vriendin gehad. En was nog nooit verliefd geweest. En nu was het dan zover. Ik was verliefd. Op Summer, het mooiste, liefste, leukste meisje dat ik ooit gezien heb. Ze is geweldig. Ik kijk naar haar. Alleen al naar haar kijken. Het maakt me misselijk. Positief misselijk. Verliefd misselijk. Ik pak haar hand weer. Dit voelt zo vreselijk fijn. Alleen zij en ik. Ik en zij. Wij. Ik zou willen dat dit voor eeuwig is. Ik kijk haar glimlachend aan. Zij lacht terug en zoent me. Die zoen. Vol liefde die gemeend is. Eindelijk iemand die van me houdt om wie ik ben. We kunnen met moeite van elkaar afblijven. Maar dan wordt ons mooie moment verstoord door Summer haar mobiel. Summer zucht diep. ‘wie is het?’ vraag ik aan haar. Haar gezicht voorspelt niks goeds. ‘Mijn vader’ zegt ze. Ik kijk naar haar mobiel en pak hem. Ik druk op het rode knopje en leg hem langs me neer. ‘Maar Milan dit kunnen we niet…’ maar voor ze haar zin af kan maken zoen ik haar. ‘Komt goed’ zeg ik. En nu maar hopen dat dit echt zo is …….