Gonna be okay?

Langzaam word ik wakker. Ik proef zand in mijn mond, bah. Ik probeer op te staan. Het lukt ook nog eens. Ik zie Summer voor me. ‘Milan gaat het wel?’ Ze kijkt me bezorgd aan. Ik knik en ga zitten op het bankje waar ik af gesleurd ben. Summer komt langs me zitten en pakt mijn hand. Ze durft niks te zeggen. Ik ook niet. Samen zitten we zo een tijdje. Ik kijk op. ‘Het spijt me dat je dit mee moest maken’ zeg ik zacht. Ze kijkt me aan. ‘Had het gezegd, ik ben er echt voor je hoor’ zegt Summer. Ik voel een traan over mijn wang rollen. Wat haatte ik dat. Zeker waar iemand bij is. Ik veeg hem snel weg en sta op. ‘Milan?!’ roept Summer me na. Maar ik loop gewoon door. Het doet pijn om te lopen. Toch loop ik door. Summer pakt mijn hand vast en draait me om. Voor ik het weet staan we te zoenen alsof ons leven er vanaf hangt. Ik weet niet wat ik voel, maar het voelt goed. Summer stopt. ‘Sorry Milan, maar echt vanaf dat je binnenstapte vond ik je al leuk’. Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Ik geloofde nooit in liefde op het eerste gezicht tot ik jou zag’ zegt ze en zoent me weer. ‘Mag ik je iets vragen?’ zeg ik als we weer gewoon van elkaar af staan. ‘Ja Milan?’ zegt ze en kijkt me aan. Die ogen. Zo mooi blauw. En dat haar. En die parfum en…. Ik ben verliefd. Het is gewoon zo. Ik ben verliefd. Ik hou van haar. Ze is perfect. Ik wil haar. ‘Wil je… eh..’ ik weet het woord ineens niet meer. Ik zoek frustrerend naar het woord. ‘verkering?’ zegt Summer lachend. ‘eh ja’ zeg ik en ik voel mezelf rood worden. ‘Milan, dat hoef je niet meer te vragen’ zegt ze en geeft me een zoen op mijn wang. ‘Ja, Milan de Ruijter’ fluistert ze in mijn oor. Ik voel vlinders in mijn buik. Ik heb een vriendin. En niet zomaar een vriendin. Het is Summer. Samen lopen we hand in hand verder. Ik vergeet mijn pijn. Misschien is er voor mij wel een kans om gelukkig te worden. Misschien wel. Maar zit mijn depressiviteit niet in de weg? Of nog erger; mijn herinneringen …..